Hitteplan

In geval van bosbrand: Zie je al vlammen dan ben je te laat. Het vuur haalt je zo in. Kijk dan om je heen en loop naar de plek waar het vuur al is geweest. Kun je echt niet meer weg, graaf een greppel en ga erin liggen met een natte handdoek over je heen.

Een schepje en natte handdoek had ik dus bij me.

Niet Zeeland, maar Gelderland

Voor vandaag stond de motorveerboot over de Grevelingen op het programma.
Een paar dagen tevoren mailde Josephine dat ze een lang weekend in Deventer was. En de vraag aan mij of ik geen pontje in de buurt van Deventer wist. Via mijn onovertreffelijke Excel spread sheet vond ik een voetveer over het Apeldoorns kanaal.
Vrijdags installeer ik al de trekhaak en de fietsdrager. Voor alle zekerheid laat ik het nog inspecteren door de garage. Het zit muurvast, is het oordeel.

We spreken af op het parkeerterrein van de Jumbo in Heerde. Het is nog aangenaam weer.

Het Zwolse bos

Loofbomen zijn minder gevoelig voor brand, omdat ze meer vocht bevatten. Helaas zijn hier alleen maar naaldbomen. Maar die ruiken weer lekker. Bij Wapenveld rijden we zo tegen het Vrieze’s Erfgoed aan.

Bezoekerscentrum Vrieze’s Erfgoed

 

Molen De Vlijt met omliggende gebouwen

De laatste molenaar, Willem Vrieze, heeft zijn molen 'De Vlijt' en boerderij nagelaten aan de stichting die het Vrieze’s Erfgoed beheerd. Vrijwilligers hebben een boomgaard, moestuin en een bijenstal aangelegd. Ondanks het prachtige weer is alles gesloten, m aar het pontje ligt gereed voor gebruik.
Op het bord lees ik dat in 2018 ten behoeve van de wandelaars een trekpontje voor voetgangers in gebruik genomen. Dit pontje verbindt het Erfgoed met het aangrenzende Kloosterbos. Genoemd naar het klooster dat hier vroeger lag.

Het Schrijverke

Langs de bijenstal bereiken we de veerstoep.
Vreemd, het draaimechanisme op de kant zit niet aan het einde van de trap die naar het pontje leidt, maar aan de andere zijde. Gelukkig zijn we nog lenig genoeg om de diepe stap aan de draaikant te maken.

De diepe instap naar het draaimechanisme van het pontje

Josephine ziet ineens de wantsen over het wateroppervlak schaatsen

Aan de voorzijde van de pont bewegen zich schaatsenrijders over het oppervlak en gelijk komen de eerste regels van Het schrijverke van Guido Gezelle op:

O krinklende winklende waterding,
met ’t zwarte kabotseken aan,

We verdelen het draaiwerk altijd eerlijk over ons tweeën

Wij blijven ons verbazen over de volmaakte rust rondom een pontje. Het is net of we alleen op de wereld zijn.

Pannenkoekenrestaurant ‘t Mussennest

Het is nog lang geen tijd voor een pannenkoek, maar we bestellen hem toch.
Trouwens, geen mus gezien.

Stuwwallen uit de IJstijd

Josephine zet nog een rondje uit via de fietsknooppunten  met de Holleberg, de Haelberg en de Weesberg erin. Iedereen die weleens op de Veluwe heeft gefietst, kent die eindeloze klimmen wel. De bergen zijn niet steil, maar ze duren wel heel erg lang. Het is een schrale troost dat we over de stuwwallen uit de IJstijd rijden.

De bomen geven een lekkere schaduw. De beloofde 30°C wordt niet gehaald; een buitenthermometer geeft 29,6°C aan.

Nog 31 Nederlandse pontjes te gaan.

Nog 35 Belgische pontjes te gaan

29 juli 2018

Vaderdag

Het is 50 respectievelijk 30 jaar geleden dat onze vaders zijn overleden, maar er zijn nog genoeg vaders over om vast te stellen hoe dit fenomeen nog leeft.

Fietsdrager

In mijn nieuwe Citroën C3 Aircross past de fiets niet. Dus, ik moet ook aan de fietsdrager. Op internet kies ik een drager uit en leg mijn keuze voor aan Josephine. Het antwoord luidt: ‘Uitstekende keuze, die heb ik ook.’

Coolblue komt hem op zondagmiddag brengen en gelukkig ben ik zo bijdehand dat ik de bezorger de berging in stuur om hem daar neer te zetten.
De verkoper van de auto had gezegd dat ik gerust langs mocht komen om de trekhaak en de fietsdrager te laten monteren. Ik voer de act op van een oude, onhandige, blonde vrouw.
Ik let wel op hoe ze het doen. Het installeren lijkt me niet moeilijk, maar de drager is wel zwaar.

Loenen aan de Vecht

Onder luid klokgelui van de St. Johannes De Doperkerk parkeer ik. Josephine volgt snel. Ze bewondert mijn versie van de fietsdrager. Ze merkt verschillende verbeteringen op ten opzichte van haar versie.

Voor onze neus gaat de ophaalbrug over de Vecht open. Een vloot van jachten passeert.

We horen het vertrouwde geklik als de wielrenners voor ons hun schoenen vastklikken op het pedaal. Ze zijn snel aan het oog onttrokken.

 Fietsboot over de kronkelende Vecht

We fietsen naar de halte van fietsveerboot in Nieuwersluis. We stappen met onze fietsen aan boord. ‘Ho, ho,’ roept een van de vrijwilligers aan boord, ‘we hebben met zelfstandige dames te maken.’

We krijgen koffie aangeboden en ik vraag wat ze voor Vaderdag hebben gekregen. Beide mannen lachen wat ongemakkelijk.

In Maarssen staat een gezin met fietsen te wachten. Het kleine meisje stapt kordaat aan boord, maar de mannen houden haar goed in de gaten. 

Vader stapt weer van boord: Hij is z’n portemonnee vergeten. Ik verwacht wat coulance op Vaderdag, maar nee.
Als de vader weer aan boord gestapt is, varen we verder.

Het meisje mag het roer overnemen, zorgvuldig bewaakt door de stuurman. Ogenblikkelijk tuurt het meisje door haar zonnebril naar de einder. Haar boterham met duo pasta zien we ronddraaien in haar mond.
Ze kan het niet goed zien en de stuurman neemt haar op schoot. #Metoo is hier gelukkig ver weg.
Als ze het roer weer overgeeft, krijgt ze een stuurdiploma overhandigd. Nu wil haar jongere broertje ook. Zijn blik is op het stuurwiel gericht. De vaarrichting kan hem niks schelen.
Zijn diploma-uitreiking hebben we gemist.

De groene graskant wordt afgewisseld door oude huisjes met luiken, prachtige buitenhuizen, kasteel Nijenrode, moderne appartementen en sierlijke theekoepels.

De BBQ-donut-boot

Hij is geschikt voor bijna iedere gelegenheid:  een bedrijfsuitje, een vrijgezellenfeestje, een kinderfeestje, een dagje weg met de familie. De boot is voorzien van een muziekinstallatie, verlichting, koelboxen. Hij vaart verweesd rond vandaag.

Lekker ongepolijst

Bij ons aan boord is geen geluidsinstallatie. Geen dwingende stem die ons in allerlei talen maant om links en rechts te kijken. De vrijwilligers bespreken op gedempte toon met elkaar over elk detail aan huizen, kantoren of scheepswerven dat veranderd is, sinds hun vorige tocht.

 Oud-Zuilen

Voordat we in Oud-Zuilen van boord gaan, overhandig ik het vlaggetje van de Vereniging van Vrienden van Voetveren.
In het eerste café zijn alle tafeltjes gereserveerd. We fietsen het terrein op van het slot. In mijn ooghoek zie ik een blauw bordje met een fiets erop. Bij het museumcafé gekomen, stuift de eigenaar naar buiten dat we hier niet mogen fietsen en dat we onze fietsen buiten de poort moeten zetten.
Ik zie aan het gezicht van Josephine dat wij deze man niet onze klandizie gaan gunnen. Bij onze aftocht zie ik dat het blauwe bordje duidt op de aanwezigheid van een oplaadpunt voor elektrische fietsen.

Even buiten Zuilen zien we een verdiepte tuin bij een villa met de uitnodiging van koffie met appeltaart. En… de slagroom is gratis in verband met Vaderdag.

Nog 32 Nederlandse pontjes te gaan.

Nog 35 Belgische ponten te gaan

17 juni 2018

Avontuur

Tegenslag vertalen we altijd naar avontuur. De veerbaas is ziek, de motor is stuk of het pontje is opgeheven. Manmoedig roepen we dan: Avontuur!

Maarssen

Het parkeerterrein van de AH is nog uitgestorven als wij onze fietsen uit de auto tillen c.q van de drager afhalen. Zoals gewoonlijk heeft Josephine geen bordjes nodig om zeker te weten dat we naar links moeten.
We rijden langs de Vecht met zijn mooie buitenplaatsen, door de rijke Amsterdamse kooplieden gebouwd in de 17^e eeuw. Bij elk huis hebben we wel commentaar, zoals ‘te ver van de AH’ of ‘te veel onderhoud’.

Het eerste pontje

We verlaten de Vecht en slaan af richting Kockengen. Het pontje is niet fietsend te bereiken. Mmm niet slim, we hadden waterdichte schoenen moeten meenemen. De weilanden zien groen van de nattigheid.

De app Overzetveren plaagt ons. De ene keer zijn we er nog niet, de volgende keer te ver. Of te ver naar oosten of westen.

Een boterham moet ons weer energie geven. Het bord naar het Paviljoen Toren De Grote Sniep trekt ons aan. We volgen het paadje. Je kunt er alleen met de fiets of te voet komen. Alsof we het wisten: Zelfgemaakte appeltaart.

 

Zelfgemaakte appeltaart

Maar de grootste verrassing is het 180 graden uitzicht. Nergens horizonvervuiling.

 

Het uitzicht bij Paviljoen Toren De Grote Sniep

Kieviten buitelen door elkaar heen, de hazen lopen hun haakse bochten en in de verte komen de koeien naar buiten huppelen.

We willen niet weg, maar we moeten.

 Het tweede  pontje

We draaien in steeds kleinere cirkels rond het pontje. Als we nu eens dat zandpaadje nemen dat onder de weg doorloopt. Na enkele meters strandden we al in de slib. Een stukje lopen en we stappen weer op. Achter elkaar volgen we het paadje. De blik strak gericht op het zand. Een blik om ons heen kan fataal zijn.

Het paadje gaat naar rechts en ineens is daar het blauw van het pontje. We varen heen en weer. Gaan we het paadje terug of durven we door te rijden? We doen het laatste. Het pad slingert om een huis heen met kalkoenen, die gelijk hun verenpracht opzetten.

 

Kalkoenenechtpaar

Bijna struikelen we over een dwarsbalk over het pad.

 

Versperring

Twee handgrepen zorgen ervoor dat hij eenvoudig is weg te halen en weer terug te plaatsen.

Via een graspad komen we op een asfaltweg uit. Nu zien we pas dat het verboden is voor fietsers. Wij weten zeker dat er aan de andere kant niet zo’n verbodsbord stond.

Nu richting de Maarsseveense plassen voor het volgende pontje. Ook hier moeten we verschillende pogingen doen om het pontje te bereiken. Als we slim waren geweest, hadden de gewoon de borden Fort Maarsseveen gevolgd.

 

Fort Maarsseveen

We lopen om het fort heen. Het pontje brengt ons naar een prachtig bloeiende struik.
Trouwens, voor het eerst zien we een pontje dat op de vier hoeken een zitplaats heeft.

Avontuur

Het restaurant in het fort heet de Cultuur Cantine. We bestellen een Ice tea. Die blijkt door uitbater zelf te worden gemaakt. We krijgen een soort potje met heel veel ijsklontjes en als je dat op het theeglas zet, gaat hij ‘lopen’. Heerlijk met ginger en lemon.

Op de tafel staat een geranium en ik besluit ons daarachter te fotograferen. Terwijl ik de zelfontspanner instel, vraagt een vrouw of zij de foto zal maken. Ik sla het af onder het mom van dat we het avontuurlijker vinden om het met de zelfontspanner te doen. Iedereen volgt onze verrichtingen en vooral of ik wel op tijd op m’n plaats kom. De serveerster komt naar buiten en vraagt of zij de foto zal maken. De mensen op het terras lachen. ‘Die dames willen avontuur’.

Ik ga naar het toilet dat in de muur van het fort is ingebouwd. De deur heeft een klink en ik krijg hem niet open en kan er niet uit. Ik verwacht geen hulp. We zijn immers zelfredzaam. Na enige tijd word ik door een jongeman bevrijd. Als ik naar buiten kom, roept het hele terras: AVONTUUR!

Nog 33 Nederlandse pontjes te gaan.

Nog 35 Belgische ponten te gaan

15 april 2018

De kans op aanrijdingen met een hert of everzwijn is vandaag vergroot door de zomertijd

Drie nieuwe pontjes over het Leopoldkanaal zijn voor ons aanleiding om deze eens te bevaren. Als Nederlander verbaas je je over het feit dat het kanaal nog steeds de naam van een ‘foute’ koning heeft. Josephine schudt haar hoofd: ‘In België vinden zulke discussies zonder enig historisch besef of nuance niet plaats.’

Aardenburg

Om ervoor te zorgen dat we wat kilometers in de benen krijgen, parkeren we onze auto in Aardenburg (Zeeuws-Vlaanderen), bij de Jumbo en niet vlakbij een van de pontjes.
Binnen twee honderd meter zien we al een aankondiging van pannenkoeken. Dat bewaren we voor de terugweg.

Er is ons zon beloofd en winkracht 3. Beide zijn niet waar. Het Zeeuwse landschap kan het hebben. De kaarsrechte bomenrijen die uit de nevel opdoemen, blijven fascinerend.

Het eerste pontje

We steken de grens over, die hier kaarsrecht van noord naar zuid loopt, en rijden tegen het Leopoldkanaal aan bij Sint Laureins.

De steile trap naar het pontje

Oeps, hoe moeten we hier met de fiets vanaf? Er is bovendien geen fietsgootje. Ah, het is ook niet de bedoeling. Het is een voetveer.

In liften probeer ik altijd uit te rekenen van welk gewicht men uitgaat bij het berekenen van de maximale belasting. Hier kom ik uit op 87,5 kilo per persoon. 

Het Nieuwsblad van België geeft raad: ‘De Belgische mannen zijn gemiddeld 1,76 meter groot en wegen gemiddeld 79 kilogram. Bij Belgische vrouwen bedraagt de gemiddelde lengte 1,64 meter en het gemiddelde gewicht 66,7 kilogram.’

Het nog niet soepel lopende mechanisme

Het mechaniek is nog niet soepel en maakt een hoop herrie. We kijken verontschuldigend om ons heen. De huizen staan weliswaar op enige afstand, maar die mensen zijn hier vast voor hun rust gaan wonen.

Het tweede en het derde pontje

We blijven dus aan deze kant. De betonplatenweg gaat over op een landweg met in het midden een strook gras en links en rechts uithollingen. We pakken beiden een uitholling en worstelen ons voort.

Veldrijden

We varen heen en weer met het tweede pontje. Het pad gaat over in een verharde weg met diepe kuilen met daarin plassen. Al slalommend bereiken we het derde pontje. We varen heen en weer.

De drie pontjes zijn exact hetzelfde.

Op naar de aangekondigde pannenkoeken in Aardenburg.

Het Kleine Café

Als we de deur open doen, gaapt een donker gat ons aan, waar hardrock uit schalt. De vrouw achter de bar gereageert verschrikt als we onze bestelling doorgeven: een pannenkoek naturel en een met spek. In onvervalst Amsterdam vraagt ze zich af of ze die pannenkoeken kan serveren. Op onze vraag welke ze dan wel kan laten bereiden, leidt tot overleg met de keuken. Het oordeel luidt: ze kunnen beide bereid worden.
Inmiddels zijn wij verkast naar een zaal achterin. Hier is de muziek minder goed te horen. Tussen de opgestapelde terrasstoelen, vaatwerk, een stofzuiger, een teddybeer en ander ongeregeld goed eten we onze pannenkoek op. Hij smaakt voortreffelijk. Beide pannenkoeken hebben een vleugje kaneel.

Eigenlijk waren ze nog niet open

Tijdens het afrekenen, kijk ik in het rond. Het duurt even voordat de optelling van een Icetea, cappuccino, pannenkoek spek en naturel is voltooid. Nu begrijp ik het Amsterdamse accent van de gastvrouw. We zijn in een Amsterdamse enclave beland. Ajax parafernalia, vlaggen met de drie kruisen van Amsterdam, obscure motorhesjes, tekeningen van André Hazes en Johan Cruijff sieren de wanden.

 

Steeds ontdek je weer nieuwe dingen

 De radio-uitzending wordt onderbroken door de mededeling dat de kans op het aanrijden van herten en everzwijnen groter dan normaal is, wegens het ingaan van de zomertijd. Wij zullen opletten.

Het was een dag van tegenstellingen: de urenlange rust van het landschap ten opzichte van  de hardrock in Het Kleine Café. Gedurende de bijna twee uur lange autorit naar huis luister ik naar pianomuziek.

Nog 35 Nederlandse pontjes te gaan.

Eén gedaan. Nog 35 Belgische ponten te gaan

25 maart 2018