Het laatste pontje

 

Je vraagt je af wie nou meer plezier had bij ons laatste pontje. Wij, Josephine en Bettie, of onze gasten?

Bij het verzamelen van de foto’s van de afgelopen 28 jaar pontjes, verschenen voor ons geestesoog vele oh-ja-momenten. Gelukkig leidde Josephine met strakke hand. Ze maakte een indeling en daar moest ik me aan houden. Terecht, want anders zou het een Poolse landdag zijn geworden.

Bijeenkomst in de Kleine Kas in het Westbroekpark in Den Haag

We verheugden ons erop dat de aanwezige volgers ons enthousiasme zouden delen. Zoals te verwachten was, vulden ze ons regelmatig aan. Wat leidde tot een zeer geanimeerde bijeenkomst. Ondanks ons verzoek geen cadeau mee te nemen, werden we verrast met originele geschenken, van pondjes kaas tot kleine fietsjes tot verrassende geldelijke bijdragen en een prachtige beker.

28 Jaar pontjestochten in vogelvlucht

De Kleine Kas was een intieme plek om onze herinnering op te halen, maar ook nadat we iedereen op speurtocht het Rosarium in hadden gestuurd, bleef het gezellig. Het doel was De Waterkant, waar we de resultaten van de speurtocht controleerden. Bij de beoordeling hebben we niet alleen gekeken naar de som van de antwoorden. De harde cijfers had iedereen goed. Maar hoe stond het ervoor met de zachte criteria? Alleen Marijke en Maria hadden het bootje vouwen tot een goed resultaat gebracht.

                              Speurtocht in het Rosarium

 Dat spieken niet aan leeftijd is gebonden, werd ook deze dag duidelijk.
We hadden niet verwacht dat iemand het enige artikel van het Ponjesreglement zou onthouden. De spiekers hadden allemaal staan: “Je mag de veerbaas niet bellen.” Terwijl Marijke met een uniek antwoord kwam: “Altijd samen uit, samen thuis!”

Marijke, de onbetwiste winnaar.

Langs de Waterkant waar het pontje op ons ligt te wachten

Ondanks het feit dat Marijke niet kan zwemmen, ging ze dapper met ons aan boord om samen de laatste tocht te volbrengen. Chapeau!    

En Mieke draaide ons heen en weer

Ik zeg altijd “Zonder lezers, geen schrijvers.” En vandaag gold “zonder volgers geen laatste pontjestocht”.

Met de laatste tocht komt ook aan dit logboek een einde. Bedankt voor het volgen en de leuke reacties door de jaren heen.

NB: Wil je nog een filmpje van ons zien dat TV West in 2010 van ons maakte? Hier een link naar de video van TV West: Doe Ctrl en click (tegelijk) https://www.youtube.com/watch?v=1LMtk4JfgsY

Met trofee  

E    I     N     D     E     

Van St. Christoffel naar Apollo

“Zullen we 31 januari samen fietsen bij jou in de buurt?”

Naarmate de datum naderde, hoe meer ik ging twijfelen. Kou doet mijn aderen geen goed.

Op de zondag ervoor “Ben jij hier al geweest? Heb je zin om hier zaterdag naartoe te gaan?”

We negeren de opmerking RESERVEREN VERPLICHT op de website en melden ons bij het loket. Josephine rekent af en ik geef m’n museumkaart. “Hoe laat mogen we naar binnen?”
“U kunt zo doorlopen.” Wij knipogen naar elkaar.

Het bracht me terug naar 1988. Ik heb mijn HEAO-diploma Bedrijfsinformatica op zak en ik ga solliciteren. Ik had dat diploma gehaald op de avondschool op mijn 38^e. Bij sollicitaties moest ik opboksen tegen twintigers. Zo moest ik met een groep jongens een test doen bij de Shell.
Een van de tests waren rekenvragen, zoals wat is 10% van 0,1. Ik weet dat ik gewoon de komma moet opschuiven, maar hoeveel plaatsen? Je moest de test binnen 5 minuten af hebben. Ik besluit om maar wat antwoorden aan te kruisen. Als we alle testresultaten terug krijgen staat er onder op het blaadje met de rekenvragen ‘Mevrouw Van Veen houdt wel van een gokje.’

De tentoonstelling in het Singer museum in Laren geeft een mooi beeld van het leven van Jan Toorop: van zijn Indische tijd tot aan zijn ‘sla-oliestijl.

Als ik klaar ben, ga ik Josephine zoeken, maar ik ben nog helemaal in de ‘Gerard-modus’. Die ging gewoon ergens zitten in het volste vertrouwen dat ik hem wel zou vinden. Dat ging altijd goed op een keer na. In het Kunstmuseum in Den Haag bij een Escher-tentoonstelling liep ik maar heen en weer tot een suppoost vroeg “Wie zoekt u?” “Mijn man.”
Enige tijd later komt ze naar me toe en zegt “Ik heb hem gevonden. Hij zit bij de mode-tentoonstelling. Voortaan goed afspreken, waar hij gaat zitten, hoor.”
Ik loop naar Gerard toe en hij zegt: “Mooi, he.”

Ik realiseer me dat ik niet met Gerard ben en open Whatsapp en lees “Ben bij de garderobe.”

Restaurant Rustwat in Blaricum serveert een heerlijke hertenbiefstuk met gewokte spruitjes.
Als me het menu van de desserts wordt overhandigd, is Josephine even naar het toilet. Vol vertrouwen bestel ik voor haar een Dame blanche. Als het dessert wordt gebracht, wacht ik op de chocoladevlekken die op Josephine haar handen, kin of kleren gaan verschijnen.
Slechts twee kleine drupjes op het servet.

Ik sta ingepland voor een hartcatherisatie binnen vier weken. Tot die tijd houden we ons bij kunst.