zondag 2 september 2018

‘Ik zal niet zo snel fietsen’

Vandaag fietst Eric, een collega van Josephine, met ons mee. Hij heeft bij de Kersttombola ten behoeve van "Kom op tegen kanker" een pontjestocht met ons gewonnen.


Puurs

We hebben afgesproken bij Hotel Van Reeth’s branderij in Puurs.
Een lange man stapt uit de auto met achterop zijn fiets. Zijn vrouw vertrekt met de auto.

Hij ziet me er zeer fit uit. Maar gelukkig had Josephine hem gewaarschuwd: Het gaat niet om de snelheid of de afstand, maar de pontjes en de gezelligheid.

Verschillende formaties



Heerlijke, landelijke weggetjes
















Josephine en Eric rijden eerst voorop om de laatste ontwikkelingen op het werk door te nemen. Inmiddels zijn ze geen collega’s meer. Josephine werkt nu als zelfstandige bij de Vlaamse overheid voor een project van twee jaar.
Ik vind het niet erg om alleen rijden, want we hebben behoorlijke tegenwind en zo kan ik achter hun ruggen schuilen.
Gedurende de rest van de dag rijden we afwisselend alleen of naast elkaar. We kunnen nu zelfs in een waaier rijden en afwisselend op kop te rijden. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik geen kopwerk heb verricht, maar ik ben ook veruit de oudste.


De Scheldevallei

We gaan de Schelde verschillende malen overvaren. De rivier ligt in de Scheldevallei met riet, kleinschalige landbouw, dijken, bospercelen en dorpjes met prachtige namen als Baasrode, Moerzeke Kastel en Sint Amands. Het lijkt op het Nederlandse rivierenlandschap en toch weer niet. Het landschap is rommeliger dan in Nederland. Wij ruimen alles wat in verval is gelijk op. De Vlamingen laten de tijd hun werk doen. Ik houd daar wel van.

Baasrode

Tegen twaalven zijn we toe aan een versnapering. Genoeg cafés, maar ze zijn nog dicht. De bakkersvrouw biedt aan om koffie te zetten. Dat kunnen we dan buiten op het bankje op het plein opdrinken.

Maiandros

 
De eerste overtocht over de Schelde



De motorveerpont Maiandros ligt al op ons te wachten. Maiandros is een riviergod uit de Griekse mythologie.
De veerbaas zit met z’n kameraden te praten in de stuurhut. Stipt om 12 uur verlaten we de wal.

Sint Amands - Moerzeke

12:30 lunchpauze

We hebben ons niet goed voorbereid. Alle pontjes over de Schelde varen om het half uur en om 12:30 is het lunchpauze. Dan slaan we deze maar over. We vervolgen onze weg over de dijk met rechts de Schelde en links drassige gebieden met populieren, riet en vissershutjes aan meertjes.


Pannenkoeken





In België worden pannenkoeken pas geserveerd na drieën.
‘Hé, hier worden pannenkoeken tot 17:00 geserveerd.’ Hoopvol bestellen wij.
‘Pas vanaf 2 uur, hè,’ zegt de serveerster.

In Mariekerke kunnen we overvaren naar Moerzeke. De lunchpauze is voorbij.



Temse

We bedwingen de Temsebrug, de langste van België (374 meter) die een belangrijkste transportverbinding is tussen Oost-Vlaanderen en Antwerpen. We komen op de kermis uit. Na uren in ruraal gebied gefietst te hebben, worden we overvallen door de verkeersdrukte.

Rupelmonde




De kade In Rupelmonde doet mediterraan aan. Het is geen straf om hier te wachten. Twee minuten na drie maakt de Amritam 3 zich los van de overkant.

We vinden het wel genoeg voor vandaag. We rijden rechtstreeks terug naar het hotel. Drinken nog wat en Eric vertrekt op de fiets naar Antwerpen. Hij was nog lang niet moe.
De volgende dag mailt hij:
“Ik heb er ook van genoten.
De ruim 25 kilometer op weg naar huis vielen wel wat tegen, wegens toch nog veel wind.
Ik heb ’s avonds niet zo veel meer gedanst.”

We hadden die dag al 48 kilometer gereden.

Nog 31 Nederlandse pontjes te gaan.
Nog 28 Belgische pontjes te gaan

24 en 25 augustus 2018

zondag 12 augustus 2018

Hitteplan

In geval van bosbrand: Zie je al vlammen dan ben je te laat. Het vuur haalt je zo in. Kijk dan om je heen en loop naar de plek waar het vuur al is geweest. Kun je echt niet meer weg, graaf een greppel en ga erin liggen met een natte handdoek over je heen.

Een schepje en natte handdoek had ik dus bij me.

Niet Zeeland, maar Gelderland

Voor vandaag stond de motorveerboot over de Grevelingen op het programma.
Een paar dagen tevoren mailde Josephine dat ze een lang weekend in Deventer was. En de vraag aan mij of ik geen pontje in de buurt van Deventer wist. Via mijn onovertreffelijke Excel spread sheet vond ik een voetveer over het Apeldoorns kanaal.
Vrijdags installeer ik al de trekhaak en de fietsdrager. Voor alle zekerheid laat ik het nog inspecteren door de garage. Het zit muurvast, is het oordeel.
We spreken af op het parkeerterrein van de Jumbo in Heerde. Het is nog aangenaam weer.

Het Zwolse bos

Loofbomen zijn minder gevoelig voor brand, omdat ze meer vocht bevatten. Helaas zijn hier alleen maar naaldbomen. Maar die ruiken weer lekker. Bij Wapenveld rijden we zo tegen het Vrieze’s Erfgoed aan.

Bezoekerscentrum Vrieze’s Erfgoed

 
Molen De Vlijt met omliggende gebouwen
De laatste molenaar, Willem Vrieze, heeft zijn molen 'De Vlijt' en boerderij nagelaten aan de stichting die het Vrieze’s Erfgoed beheerd. Vrijwilligers hebben een boomgaard, moestuin en een bijenstal aangelegd. Ondanks het prachtige weer is alles gesloten, m aar het pontje ligt gereed voor gebruik.
Op het bord lees ik dat i
n 2018 ten behoeve van de wandelaars een trekpontje voor voetgangers in gebruik genomen. Dit pontje verbindt het Erfgoed met het aangrenzende Kloosterbos. Genoemd naar het klooster dat hier vroeger lag.

Het Schrijverke

Langs de bijenstal bereiken we de veerstoep.
Vreemd, het draaimechanisme op de kant zit niet aan het einde van de trap die naar het pontje leidt, maar aan de andere zijde. Gelukkig zijn we nog lenig genoeg om de diepe stap aan de draaikant te maken.



De diepe instap naar het draaimechanisme van het pontje


Josephine ziet ineens de wantsen over het wateroppervlak schaatsen

Aan de voorzijde van de pont bewegen zich schaatsenrijders over het oppervlak en gelijk komen de eerste regels van Het schrijverke van Guido Gezelle op:

O krinklende winklende waterding,
met ’t zwarte kabotseken aan,

We verdelen het draaiwerk altijd eerlijk over ons tweeën

Wij blijven ons verbazen over de volmaakte rust rondom een pontje. Het is net of we alleen op de wereld zijn.

Pannenkoekenrestaurant ‘t Mussennest

Het is nog lang geen tijd voor een pannenkoek, maar we bestellen hem toch.
Trouwens, geen mus gezien.

Stuwwallen uit de IJstijd

Josephine zet nog een rondje uit via de fietsknooppunten  met de Holleberg, de Haelberg en de Weesberg erin. Iedereen die weleens op de Veluwe heeft gefietst, kent die eindeloze klimmen wel. De bergen zijn niet steil, maar ze duren wel heel erg lang. Het is een schrale troost dat we over de stuwwallen uit de IJstijd rijden.

De bomen geven een lekkere schaduw. De beloofde 30°C wordt niet gehaald; een buitenthermometer geeft 29,6°C aan.

Nog 31 Nederlandse pontjes te gaan.
Nog 35 Belgische pontjes te gaan

29 juli 2018

zondag 1 juli 2018

Vaderdag

Het is 50 respectievelijk 30 jaar geleden dat onze vaders zijn overleden, maar er zijn nog genoeg vaders over om vast te stellen hoe dit fenomeen nog leeft.


Fietsdrager

In mijn nieuwe Citroën C3 Aircross past de fiets niet. Dus, ik moet ook aan de fietsdrager. Op internet kies ik een drager uit en leg mijn keuze voor aan Josephine. Het antwoord luidt: ‘Uitstekende keuze, die heb ik ook.’


Coolblue komt hem op zondagmiddag brengen en gelukkig ben ik zo bijdehand dat ik de bezorger de berging in stuur om hem daar neer te zetten.
De verkoper van de auto had gezegd dat ik gerust langs mocht komen om de trekhaak en de fietsdrager te laten monteren. Ik voer de act op van een oude, onhandige, blonde vrouw.
Ik let wel op hoe ze het doen. Het installeren lijkt me niet moeilijk, maar de drager is wel zwaar.

Loenen aan de Vecht

Onder luid klokgelui van de St. Johannes De Doperkerk parkeer ik. Josephine volgt snel. Ze bewondert mijn versie van de fietsdrager. Ze merkt verschillende verbeteringen op ten opzichte van haar versie.


Voor onze neus gaat de ophaalbrug over de Vecht open. Een vloot van jachten passeert.
We horen het vertrouwde geklik als de wielrenners voor ons hun schoenen vastklikken op het pedaal. Ze zijn snel aan het oog onttrokken.

 Fietsboot over de kronkelende Vecht




We fietsen naar de halte van fietsveerboot in Nieuwersluis. We stappen met onze fietsen aan boord. ‘Ho, ho,’ roept een van de vrijwilligers aan boord, ‘we hebben met zelfstandige dames te maken.’
We krijgen koffie aangeboden en ik vraag wat ze voor Vaderdag hebben gekregen. Beide mannen lachen wat ongemakkelijk.

In Maarssen staat een gezin met fietsen te wachten. Het kleine meisje stapt kordaat aan boord, maar de mannen houden haar goed in de gaten. 
Vader stapt weer van boord: Hij is z’n portemonnee vergeten. Ik verwacht wat coulance op Vaderdag, maar nee.
Als de vader weer aan boord gestapt is, varen we verder.


Het meisje mag het roer overnemen, zorgvuldig bewaakt door de stuurman. Ogenblikkelijk tuurt het meisje door haar zonnebril naar de einder. Haar boterham met duo pasta zien we ronddraaien in haar mond.
Ze kan het niet goed zien en de stuurman neemt haar op schoot. #Metoo is hier gelukkig ver weg.
Als ze het roer weer overgeeft, krijgt ze een stuurdiploma overhandigd. Nu wil haar jongere broertje ook. Zijn blik is op het stuurwiel gericht. De vaarrichting kan hem niks schelen.
Zijn diploma-uitreiking hebben we gemist.






De groene graskant wordt afgewisseld door oude huisjes met luiken, prachtige buitenhuizen, kasteel Nijenrode, moderne appartementen en sierlijke theekoepels.


De BBQ-donut-boot


Hij is geschikt voor bijna iedere gelegenheid:  een bedrijfsuitje, een vrijgezellenfeestje, een kinderfeestje, een dagje weg met de familie. De boot is voorzien van een muziekinstallatie, verlichting, koelboxen. Hij vaart verweesd rond vandaag.


Lekker ongepolijst

Bij ons aan boord is geen geluidsinstallatie. Geen dwingende stem die ons in allerlei talen maant om links en rechts te kijken. De vrijwilligers bespreken op gedempte toon met elkaar over elk detail aan huizen, kantoren of scheepswerven dat veranderd is, sinds hun vorige tocht.


 Oud-Zuilen

Voordat we in Oud-Zuilen van boord gaan, overhandig ik het vlaggetje van de Vereniging van Vrienden van Voetveren.
In het eerste café zijn alle tafeltjes gereserveerd. We fietsen het terrein op van het slot. In mijn ooghoek zie ik een blauw bordje met een fiets erop. Bij het museumcafé gekomen, stuift de eigenaar naar buiten dat we hier niet mogen fietsen en dat we onze fietsen buiten de poort moeten zetten.
Ik zie aan het gezicht van Josephine dat wij deze man niet onze klandizie gaan gunnen. Bij onze aftocht zie ik dat het blauwe bordje duidt op de aanwezigheid van een oplaadpunt voor elektrische 
fietsen.



Even buiten Zuilen zien we een verdiepte tuin bij een villa met de uitnodiging van koffie met appeltaart. En… de slagroom is gratis in verband met Vaderdag.

Nog 32 Nederlandse pontjes te gaan.
Nog 35 Belgische ponten te gaan

17 juni 2018

vrijdag 27 april 2018

Avontuur

Tegenslag vertalen we altijd naar avontuur. De veerbaas is ziek, de motor is stuk of het pontje is opgeheven. Manmoedig roepen we dan: Avontuur!


Maarssen

Het parkeerterrein van de AH is nog uitgestorven als wij onze fietsen uit de auto tillen c.q van de drager afhalen. Zoals gewoonlijk heeft Josephine geen bordjes nodig om zeker te weten dat we naar links moeten.
We rijden langs de Vecht met zijn mooie buitenplaatsen, door de rijke Amsterdamse kooplieden gebouwd in de 17e eeuw. Bij elk huis hebben we wel commentaar, zoals ‘te ver van de AH’ of ‘te veel onderhoud’.

Het eerste pontje

We verlaten de Vecht en slaan af richting Kockengen. Het pontje is niet fietsend te bereiken. Mmm niet slim, we hadden waterdichte schoenen moeten meenemen. De weilanden zien groen van de nattigheid.
De app Overzetveren plaagt ons. De ene keer zijn we er nog niet, de volgende keer te ver. Of te ver naar oosten of westen.
Een boterham moet ons weer energie geven. Het bord naar het Paviljoen Toren De Grote Sniep trekt ons aan. We volgen het paadje. Je kunt er alleen met de fiets of te voet komen. Alsof we het wisten: Zelfgemaakte appeltaart.

 
Zelfgemaakte appeltaart

Maar de grootste verrassing is het 180 graden uitzicht. Nergens horizonvervuiling.

 
Het uitzicht bij Paviljoen Toren De Grote Sniep

Kieviten buitelen door elkaar heen, de hazen lopen hun haakse bochten en in de verte komen de koeien naar buiten huppelen.
We willen niet weg, maar we moeten.

 Het tweede  pontje

We draaien in steeds kleinere cirkels rond het pontje. Als we nu eens dat zandpaadje nemen dat onder de weg doorloopt. Na enkele meters strandden we al in de slib. Een stukje lopen en we stappen weer op. Achter elkaar volgen we het paadje. De blik strak gericht op het zand. Een blik om ons heen kan fataal zijn.
Het paadje gaat naar rechts en ineens is daar het blauw van het pontje. We varen heen en weer. Gaan we het paadje terug of durven we door te rijden? We doen het laatste. Het pad slingert om een huis heen met kalkoenen, die gelijk hun verenpracht opzetten.

 
Kalkoenenechtpaar

Bijna struikelen we over een dwarsbalk over het pad.

 
Versperring

Twee handgrepen zorgen ervoor dat hij eenvoudig is weg te halen en weer terug te plaatsen.
Via een graspad komen we op een asfaltweg uit. Nu zien we pas dat het verboden is voor fietsers. Wij weten zeker dat er aan de andere kant niet zo’n verbodsbord stond.

Nu richting de Maarsseveense plassen voor het volgende pontje. Ook hier moeten we verschillende pogingen doen om het pontje te bereiken. Als we slim waren geweest, hadden de gewoon de borden Fort Maarsseveen gevolgd.

 
Fort Maarsseveen

We lopen om het fort heen. Het pontje brengt ons naar een prachtig bloeiende struik.
Trouwens, voor het eerst zien we een pontje dat op de vier hoeken een zitplaats heeft.

Avontuur

Het restaurant in het fort heet de Cultuur Cantine. We bestellen een Ice tea. Die blijkt door uitbater zelf te worden gemaakt. We krijgen een soort potje met heel veel ijsklontjes en als je dat op het theeglas zet, gaat hij ‘lopen’. Heerlijk met ginger en lemon.



Op de tafel staat een geranium en ik besluit ons daarachter te fotograferen. Terwijl ik de zelfontspanner instel, vraagt een vrouw of zij de foto zal maken. Ik sla het af onder het mom van dat we het avontuurlijker vinden om het met de zelfontspanner te doen. Iedereen volgt onze verrichtingen en vooral of ik wel op tijd op m’n plaats kom. De serveerster komt naar buiten en vraagt of zij de foto zal maken. De mensen op het terras lachen. ‘Die dames willen avontuur’.

Ik ga naar het toilet dat in de muur van het fort is ingebouwd. De deur heeft een klink en ik krijg hem niet open en kan er niet uit. Ik verwacht geen hulp. We zijn immers zelfredzaam. Na enige tijd word ik door een jongeman bevrijd. Als ik naar buiten kom, roept het hele terras: AVONTUUR!

Nog 33 Nederlandse pontjes te gaan.
Nog 35 Belgische ponten te gaan

15 april 2018