vrijdag 27 april 2018

Avontuur

Tegenslag vertalen we altijd naar avontuur. De veerbaas is ziek, de motor is stuk of het pontje is opgeheven. Manmoedig roepen we dan: Avontuur!


Maarssen

Het parkeerterrein van de AH is nog uitgestorven als wij onze fietsen uit de auto tillen c.q van de drager afhalen. Zoals gewoonlijk heeft Josephine geen bordjes nodig om zeker te weten dat we naar links moeten.
We rijden langs de Vecht met zijn mooie buitenplaatsen, door de rijke Amsterdamse kooplieden gebouwd in de 17e eeuw. Bij elk huis hebben we wel commentaar, zoals ‘te ver van de AH’ of ‘te veel onderhoud’.

Het eerste pontje

We verlaten de Vecht en slaan af richting Kockengen. Het pontje is niet fietsend te bereiken. Mmm niet slim, we hadden waterdichte schoenen moeten meenemen. De weilanden zien groen van de nattigheid.
De app Overzetveren plaagt ons. De ene keer zijn we er nog niet, de volgende keer te ver. Of te ver naar oosten of westen.
Een boterham moet ons weer energie geven. Het bord naar het Paviljoen Toren De Grote Sniep trekt ons aan. We volgen het paadje. Je kunt er alleen met de fiets of te voet komen. Alsof we het wisten: Zelfgemaakte appeltaart.

 
Zelfgemaakte appeltaart

Maar de grootste verrassing is het 180 graden uitzicht. Nergens horizonvervuiling.

 
Het uitzicht bij Paviljoen Toren De Grote Sniep

Kieviten buitelen door elkaar heen, de hazen lopen hun haakse bochten en in de verte komen de koeien naar buiten huppelen.
We willen niet weg, maar we moeten.

 Het tweede  pontje

We draaien in steeds kleinere cirkels rond het pontje. Als we nu eens dat zandpaadje nemen dat onder de weg doorloopt. Na enkele meters strandden we al in de slib. Een stukje lopen en we stappen weer op. Achter elkaar volgen we het paadje. De blik strak gericht op het zand. Een blik om ons heen kan fataal zijn.
Het paadje gaat naar rechts en ineens is daar het blauw van het pontje. We varen heen en weer. Gaan we het paadje terug of durven we door te rijden? We doen het laatste. Het pad slingert om een huis heen met kalkoenen, die gelijk hun verenpracht opzetten.

 
Kalkoenenechtpaar

Bijna struikelen we over een dwarsbalk over het pad.

 
Versperring

Twee handgrepen zorgen ervoor dat hij eenvoudig is weg te halen en weer terug te plaatsen.
Via een graspad komen we op een asfaltweg uit. Nu zien we pas dat het verboden is voor fietsers. Wij weten zeker dat er aan de andere kant niet zo’n verbodsbord stond.

Nu richting de Maarsseveense plassen voor het volgende pontje. Ook hier moeten we verschillende pogingen doen om het pontje te bereiken. Als we slim waren geweest, hadden de gewoon de borden Fort Maarsseveen gevolgd.

 
Fort Maarsseveen

We lopen om het fort heen. Het pontje brengt ons naar een prachtig bloeiende struik.
Trouwens, voor het eerst zien we een pontje dat op de vier hoeken een zitplaats heeft.

Avontuur

Het restaurant in het fort heet de Cultuur Cantine. We bestellen een Ice tea. Die blijkt door uitbater zelf te worden gemaakt. We krijgen een soort potje met heel veel ijsklontjes en als je dat op het theeglas zet, gaat hij ‘lopen’. Heerlijk met ginger en lemon.



Op de tafel staat een geranium en ik besluit ons daarachter te fotograferen. Terwijl ik de zelfontspanner instel, vraagt een vrouw of zij de foto zal maken. Ik sla het af onder het mom van dat we het avontuurlijker vinden om het met de zelfontspanner te doen. Iedereen volgt onze verrichtingen en vooral of ik wel op tijd op m’n plaats kom. De serveerster komt naar buiten en vraagt of zij de foto zal maken. De mensen op het terras lachen. ‘Die dames willen avontuur’.

Ik ga naar het toilet dat in de muur van het fort is ingebouwd. De deur heeft een klink en ik krijg hem niet open en kan er niet uit. Ik verwacht geen hulp. We zijn immers zelfredzaam. Na enige tijd word ik door een jongeman bevrijd. Als ik naar buiten kom, roept het hele terras: AVONTUUR!

Nog 33 Nederlandse pontjes te gaan.
Nog 35 Belgische ponten te gaan

15 april 2018

woensdag 28 maart 2018

De kans op aanrijdingen met een hert of everzwijn is vandaag vergroot door de zomertijd

Drie nieuwe pontjes over het Leopoldkanaal zijn voor ons aanleiding om deze eens te bevaren. Als Nederlander verbaas je je over het feit dat het kanaal nog steeds de naam van een ‘foute’ koning heeft. Josephine schudt haar hoofd: ‘In België vinden zulke discussies zonder enig historisch besef of nuance niet plaats.’


Aardenburg

Om ervoor te zorgen dat we wat kilometers in de benen krijgen, parkeren we onze auto in Aardenburg (Zeeuws-Vlaanderen), bij de Jumbo en niet vlakbij een van de pontjes.
Binnen twee honderd meter zien we al een aankondiging van pannenkoeken. Dat bewaren we voor de terugweg.
Er is ons zon beloofd en winkracht 3. Beide zijn niet waar. Het Zeeuwse landschap kan het hebben. De kaarsrechte bomenrijen die uit de nevel opdoemen, blijven fascinerend.

Het eerste pontje

We steken de grens over, die hier kaarsrecht van noord naar zuid loopt, en rijden tegen het Leopoldkanaal aan bij Sint Laureins.


De steile trap naar het pontje

Oeps, hoe moeten we hier met de fiets vanaf? Er is bovendien geen fietsgootje. Ah, het is ook niet de bedoeling. Het is een voetveer.


In liften probeer ik altijd uit te rekenen van welk gewicht men uitgaat bij het berekenen van de maximale belasting. Hier kom ik uit op 87,5 kilo per persoon. 
Het Nieuwsblad van België geeft raad: ‘De Belgische mannen zijn gemiddeld 1,76 meter groot en wegen gemiddeld 79 kilogram. Bij Belgische vrouwen bedraagt de gemiddelde lengte 1,64 meter en het gemiddelde gewicht 66,7 kilogram.’

Het nog niet soepel lopende mechanisme
Het mechaniek is nog niet soepel en maakt een hoop herrie. We kijken verontschuldigend om ons heen. De huizen staan weliswaar op enige afstand, maar die mensen zijn hier vast voor hun rust gaan wonen.

Het tweede en het derde pontje

We blijven dus aan deze kant. De betonplatenweg gaat over op een landweg met in het midden een strook gras en links en rechts uithollingen. We pakken beiden een uitholling en worstelen ons voort.

Veldrijden
We varen heen en weer met het tweede pontje. Het pad gaat over in een verharde weg met diepe kuilen met daarin plassen. Al slalommend bereiken we het derde pontje. We varen heen en weer.
De drie pontjes zijn exact hetzelfde.

Op naar de aangekondigde pannenkoeken in Aardenburg.

Het Kleine Café

Als we de deur open doen, gaapt een donker gat ons aan, waar hardrock uit schalt. De vrouw achter de bar gereageert verschrikt als we onze bestelling doorgeven: een pannenkoek naturel en een met spek. In onvervalst Amsterdam vraagt ze zich af of ze die pannenkoeken kan serveren. Op onze vraag welke ze dan wel kan laten bereiden, leidt tot overleg met de keuken. Het oordeel luidt: ze kunnen beide bereid worden.
Inmiddels zijn wij verkast naar een zaal achterin. Hier is de muziek minder goed te horen. Tussen de opgestapelde terrasstoelen, vaatwerk, een stofzuiger, een teddybeer en ander ongeregeld goed eten we onze pannenkoek op. Hij smaakt voortreffelijk. Beide pannenkoeken hebben een vleugje kaneel.

Eigenlijk waren ze nog niet open
Tijdens het afrekenen, kijk ik in het rond. Het duurt even voordat de optelling van een Icetea, cappuccino, pannenkoek spek en naturel is voltooid. Nu begrijp ik het Amsterdamse accent van de gastvrouw. We zijn in een Amsterdamse enclave beland. Ajax parafernalia, vlaggen met de drie kruisen van Amsterdam, obscure motorhesjes, tekeningen van André Hazes en Johan Cruijff sieren de wanden.

 
Steeds ontdek je weer nieuwe dingen
 De radio-uitzending wordt onderbroken door de mededeling dat de kans op het aanrijden van herten en everzwijnen groter dan normaal is, wegens het ingaan van de zomertijd. Wij zullen opletten.

Het was een dag van tegenstellingen: de urenlange rust van het landschap ten opzichte van  de hardrock in Het Kleine Café. Gedurende de bijna twee uur lange autorit naar huis luister ik naar pianomuziek.

Nog 35 Nederlandse pontjes te gaan.
Eén gedaan. Nog 35 Belgische ponten te gaan

25 maart 2018

donderdag 18 januari 2018

België versus Nederland

Sinds Josephine naar Antwerpen is verhuisd, hebben we ons geconcentreerd op de zuidelijke pontjes van Nederland. Maar België heeft ook pontjes, 42 maar liefst, waarvan wij er al vijf hebben gedaan. Deze pontjes varen in Zuid-Limburg over de Maas naar België.
De meeste pontjes liggen tussen Antwerpen en Gent. Dus, vanuit Nederland ook goed te bereiken.

Vandaag staat de waterbus van Hemiksem naar Antwerpen (Steenplein) op het programma.

Hemiksem

Ik was wat vroeg bij de aanlegsteiger, omdat ik m’n reis ruim berekend had. Ik moest immers over de ring van Antwerpen. Maar de door de routeplanner berekende reistijd klopte precies: 1 uur en 24 minuten. Het geeft mij de gelegenheid om het scheepvaartverkeer te bekijken. De aanlegsteiger wordt benut door twee veerponten. De ‘Jan van Eyk’ van VLOOT en de ‘Aqua Diamond’ van de Waterbus. Om de beurt leggen ze aan.





Waterbus Aqua Diamond

Om het half uur vaart de Waterbus. Het zijn catamarans, zoals ze ook in de buurt van Rotterdam varen. Het bemanningslid die niet alleen assisteert bij het aan- en afmeren, verkoopt ook de kaartjes.
Hij kijkt mij vorsend aan. Ik begrijp zijn frons. ‘Ik ben 68 jaar,’ zeg ik vrolijk. ‘Oh, dan krijgt u reductie.’ Josephine krijgt een blauw kaartje en ik een roze.
We merken op dat deze waterbussen er hetzelfde uitzien als die rond Rotterdam. ‘Dat klopt, we hebben eerst daar gevaren en nu hier over de Schelde. De waterbus in Nederland had aanloopproblemen, maar hier in België was er gelijk voldoende belangstelling.’
We nemen afscheid van de bemanning en lopen in de richting van de torenspits van Kruibeke.




Cosmogolem

In 1986 creëerde kunstenaar Koen Vanmechelen een houten reus: De Cosmogolem.
Zijn inspiratie ontsproot aan de legende van de 16e eeuwse ‘kunstmensen’ uit klei en water, die werden gebouwd door rabbi’s om de Joden in het getto te beschermen.
Dit vier meter hoge beeld vraagt wereldwijd aandacht voor de kinder- en mensenrechten. De grote voeten verwijzen naar stabiliteit, de grote handen naar hulpvaardigheid, het open hoofd naar een open geest.
De armen van de reus bestaat uit losse houten bakken, die door kinderen van de Kruibeekse scholen in elkaar geknutseld zijn.

 
Cosmogolem

Kruibeke

In een echt Vlaams café drinken we cappuccino respectievelijk chocolademelk. Onvermijdelijk zit er een eenzame man aan de bar achter een schraal biertje.
Aan een tafeltje een oude vrouw met een rode port en kaasblokjes. ‘Kijk,’ zeg Josephine ‘zo zie ik mezelf later ook zitten. Lekker even de deur uit, een wandelingetje met m’n stok, een glaasje en een stukje kaas. Meer heb ik dan niet meer nodig.’

Dienstencheques




Als inwoner van Vlaanderen gebruikt Josephine dienstencheques . Hiermee kun je – dankzij de subsidie van het Vlaamse Gewest – tegen een gunstige prijs beroep doen op huishoudhulp. Betaal je haar hiermee , dan betaal je haar dus niet zwart.

Dan ben je slechts anderhalf uur van huis en stap je een andere wereld binnen.

 
Onze-Lieve-Vrouwekerk

Sigmaproject

We ronden de kerk en volgen de bordjes met de wandeling Barbierbeek. Drassig rivierlandschap, zoals wij dat ook kennen.
Zoals wij het Deltaplan hebben, hebben de Belgen blijkbaar het Sigmaproject. Het doel is: de omgeving beter beschermen tegen overstromingen en de unieke Scheldenatuur in ere herstellen.





Nog 35 Nederlandse pontjes te gaan.
Eén gedaan. Nog 36 Belgische ponten te gaan


12 januari 2018

donderdag 30 november 2017

De gewone Nederlander

‘U spreekt met Talpa, wij hebben gehoord van uw leuke hobby en dat past goed binnen het concept van ons programma De Vloggende Hollanders. Het wordt een nieuwe dagelijkse realityshow waarin tientallen landgenoten hun leven delen met heel Nederland. Dit kan van alles zijn van iemand die zijn droom wil waarmaken of een stel dat gaat trouwen. Maar ook de kleinere onderwerpen komen aan bod zoals jullie doel om alle pontjes van Nederland te bezoeken per fiets! 
De “gewone” Nederlanders die mee doen aan dit programma vloggen over hun bevindingen tijdens het ‘avontuur’ of laten zien welke voorbereidingen zij allemaal treffen. Hierin is het de taak om zelf dit allemaal te vloggen, maar uiteraard zal je ook bijgestaan worden door onze eigen cameraman waardoor bepaalde belangrijke momenten worden opgenomen.

Eerst ben ik wel enthousiast. Het trekt me wel aan om te leren vloggen. Maar Josephine – nuchter als altijd – lijkt het geen goed idee: ‘Heb je wel gezien wat voor soort vloggen het zijn, ik zag er een die haar bevalling gaat filmen. En veronderstel dat de mensen op ons stemmen, dan moeten we blijven doorgaan.’ 
Tja, daar had ik niet aan gedacht.


De gewone Nederlanders

We zoeken de weldadige rust op van Noord-Beveland. Het regent als we aankomen. De lantaarns van café ‘De Patrijs’ lokken ons naar binnen. We worden ontvangen door het rustgevende getik van biljartballen. Er is een driebandentoernooi aan de gang.

Waar zijn de degelijke houten biljartscoreborden van vroeger gebleven?
De scheidsrechter roept de stand op beschaafde toon door naar de man achter de lap top die met een beamer is verbonden. Zo kunnen alle bezoekers de stand volgen. In de blauwe balk zien we de namen van de deelnemers. Prachtige Zeeuwse namen komen langs: Gillis, Bartel, Leendert en Stoffel.
Even later komen schalen met kaasblokjes, plakjes leverworst en snijworst.

Een robuuste spoelbak

Als ik op het toilet een ouderwetse spoelbak zie, weet ik dat niemand zich hier afvraagt wat de gewone Nederlander is. Ze zijn het gewoon.

Colijnsplaat

De druppels lopen nog steeds van de ramen af. We zullen toch echt op pad moeten. Onze regenpakken hebben we niet voor niets meegenomen.
Voor het café staat het monument ‘Houen jongens’

"Houen jongens" van Jan Haas

In de helse nanacht van 1 februari 1953 hielden de dorpsbewoners de wankelende vloedplanken op haar plaats, totdat een losgeslagen schip op de kade werd geworpen en de taak overnam. Zo bleef het dorp voor overstroming gespaard.

Voetveer

In de Nieuwsbrief van Vrienden van de Voetveren van 15 juni 2016 werd aangekondigd dat de Stichting Landschapsbeheer Zeeland vijf kleine trekpontjes in werking had gesteld: Alle liggen ze over een kleine watergang, en alle zijn gelegen in een wandelroute.

Vandaag doen we de laatste uit die serie van vijf. Ze hebben alle vijf de typerende haken waardoor het blauwe trektouw is gespannen. We varen heen en weer over de Valkreek.

 
Zelfbedieningskabelveerpont

Aan de kust was harde tot krachtige wind voorspeld. Terwijl we tegen de wind in zwoegen, vragen we ons af of we aan de kust rijden. Het bord aan de rand van het dorp geeft uitsluitsel: Colijnsplaat: “Parel aan de Noordzee.”

Kortgene

Zodra we een weg zien, die ons zal verlossen van de tegenwind, slaan we af. Dan zien we Wissenkerke maar niet.
In Kortgene is het gezellige familiehotel
De Korenbeurs-Willem4 open. We bestellen een Zeeuwse bolus. Die zijn helaas op. Doe dan maar appelkruimelgebak. Als ook dat op blijkt te zijn, stellen we ons tevreden met appelgebak.

Zou het door Willem IV komen dat alles hier oranje is?




We weten dat we op de terugweg meer voor de wind zullen hebben dan tegen, maar we moeten toch nog behoorlijk buffelen. Het lijkt wel een triathlon: met een trekpontje varen, fietsen en nu nog een hoge brug over lopen.

(Brom)fietsers afstappen
Tevreden over onze prestaties sluiten we weer aan bij het publiek van het  driebandentoernooi. De koffie en het fris hebben hier en daar plaats gemaakt voor bier. In plaats van kaas en worst worden nu bitterballen, vlammetjes en kipnuggets gepresenteerd.

Eén gedaan. Nog 36 pontjes te gaan.


19 november 2017

vrijdag 22 september 2017

De ponton

Wij zijn wel wat gewend als het gaat om pontjes die niet kunnen aanleggen. Soms moeten we een aanloop nemen om naar de kant de springen. Bij hoog of laag water moet de pont ergens anders aanleggen. We moesten ook wel eens waden naar de kant. Vandaag een nieuw fenomeen. Een ponton ligt dwars voor de aanlegsteiger.
 De ponton is te hoog voor de loopplank van het pontje. De veerbaas en zijn vrouw bieden hun excuus aan. Wij stellen ze gerust. Of we nu aan deze kant van de Maas fietsen of aan de andere kant, ons maakt het niet uit.
Het lijkt wel tegenwerking van een zeer charmant pontje en veerhuis. Zo ontwikkelt, exploiteert en onderhoudt de stichting Uit®waarde,  in het Lingegebied, Betuwe , Over-Betuwe, Land van Maas en Waal en Bommelerwaard de toeristische en dagrecreatieve infrastructuur. En pontjes horen daar natuurlijk bij. Op hun website worden tien pontjes genoemd. Het pontje van vandaag komt niet voor.
Het pontje is ook niet opgenomen in het knooppuntennetwerk. Dat scheelt natuurlijk pontjesklanten, maar ook koffiedrinkers.
Is hier sprake van oneerlijke concurrentie?



Het Oude Veerhuis

We varen terug en drinken nog wat op de uitnodigende veranda van het Oude Veerhuis.



Het zonlicht wordt gefilterd door de moderne glas-in-loodramen.



Eigenlijk willen we hier blijven zitten. Zelfs slapen behoort hier tot de mogelijkheden. De kamers naast de gelagkamer zien er aantrekkelijk uit.
We vermannen ons en gaan nog even een rondje fietsen. Het duurt inderdaad lang voor we het eerste knooppunt vinden. Op de Waaldijk stoppen we bij een monument.

Monument 43rd Reconnaissance Regiment


Het monument herdenkt 4 jonge (19,19, 22 en 29) Britse soldaten die op 26 oktober 1944 een verkenningsvlucht uitvoerden boven dit rivierengebied.
De scheur in het beeld is veelbetekenend.
De tekst op het monument eindigt met:

WE WILL REMEMBER THEM

Dat komt uit het vierde couplet van het gedicht ‘For the Fallen’
They shall grow not old, as we that are left grow old:
Age shall not weary them, nor the years condemn.
At the going down of the sun and in the morning,
We will remember them.
Ondanks het zachte herfstweer krijg ik het koud als ik aan mijn bezoek aan de Menenpoort in Ieper denk. Sinds 1928 (uitgezonderd 1940 tot 1944) wordt hier iedere avond, klokslag acht uur door een groep klaroenblazers van de Stedelijke Brandweer de Last Post gespeeld. Daarna worden deze regels opgelezen en de aanwezigen (in de zomer kunnen dat 1.000 mensen zijn) herhalen de laatste regel.

Rossum

Bij Rossum dat zowel aan de Waal als aan de Maas ligt, kijken we op een bankje naar de schepen op de driesprong van rivieren.





Op de voorgrond ligt rood- en zwartbontvee door elkaar.



We mijmeren over Raymond, Reginald, Ron en Jack die over dit rivierenlandschap hun verkenningsvlucht uitvoerden en zo zijn dood gegaan.

WE WILL REMEMBER THEM

Eén gedaan. Nog 37 pontjes te gaan.



17 september 2017