woensdag 26 juni 2019

Broedseizoen

Met de auto kom je ook pontjes tegen en dan denk ik: ‘Die hebben we gehad’. Soms twijfel ik. Zo reed ik vorige week over de Lekdijk en pardoes doemde een bord op. Elke zondag kunt u overvaren; van 11 – 17 uur.

Thuis gecontroleerd:
ZH62 Ammerstol – Groot Ammers over de Lek. Van Pasen t/m 30 september, zondag.

En… we hebben hem nog niet gedaan. De omliggende pontjes ZH38 en ZH39 hebben we op 9 oktober 2005 gedaan. Waarom deze dan niet? Wikipedia geeft antwoord: ‘In 1965 is het veer uit de vaart genomen. Sinds 2008 vaart het veer 's zomers “Af en toe” weer.’

Aangezien Ammerstol op fietsafstand van mijn huis is, spreken we bij mij af. We rijden langs de slotgracht van het verdwenen slot van de heer Van Capelle, passeren ‘Perceel’ ons één-sterren-restaurant, het monument dat eer bewijst aan de Geuzen en de Prins van Oranje die hier in 1574 de doorbraak bewerkstelligden voor het ontzet van Leiden en de voormalige steenfabriek De Olifant waar de beroemde IJsselsteentjes werden gemaakt.

Vereniging Vrienden van Voetveren

In 2015 zijn we voor een jaar gesponsord door de Vereniging, zodat we een heel jaar koffie met appelgebak konden drinken. Bij diezelfde gelegenheid hebben we een voorraad vlaggetjes van de Vereniging gekregen om uit te delen bij pontjes die er nog niet een voeren of als hun exemplaar is versleten.


Het vlaggetje van de Vrienden van de Voetveren.
 Op het overzetveer ‘De zeemeeuw’ (in 2006 voor de eerste keer gedaan) merk ik op dat de veerbaas het nieuwe vlaggetje van de Vrienden van Voetveren nog niet heeft gehesen. Het rafelige exemplaar wappert in de mast. ‘Ik moet volgende week even vragen of de jongens even naar boven klimmen.’
Ik bedwing de neiging om de veerbaas een kontje te vragen, zodat ik op de stuurhut kan klimmen om het vlaggetje te vervangen.

Het gerafelde vlaggetje op 'De Zeemeeuw'.

Voetveer over de Hooge Boezem in Bergambacht

In het streng gelovige Ouderkerk aan den IJssel is het uitgestorven. Komt het door de hitte of wacht iedereen op het luiden van de kerkklok?
In Lekkerkerk slaan we af naar de Tiendweg Oost. Volgens Google Maps komt die uit op de Hooge Boezem alwaar een trekpontje is aangelegd in een wandelroute door de Krimpenerwaard. Het vormt de verbinding tussen recreatiegebied De Kwakels en de Lekdijk. Het asfalt gaat over in een pad met steenslag. De fietsers voor ons zijn verstandig en slaan rechtsaf. Wij roepen tegen elkaar dat we een missie hebben en dat we na de zandpaden van vorige week alles kunnen hebben. We hebben alle aandacht nodig om overeind te blijven terwijl de ruwe steentjes onder onze banden wegschieten. We stuiten op een water dat misschien de Hooge Boezem is en slaan rechtsaf. Op de Opperduit slaan we linksaf en fietsen naar de Hoekse sluis waar de boezem op uitkomt.


De Vrijheid: Musea, recreatie en poldersport


Het uitnodigende bord van boerderij De Vrijheid kunnen en we niet negeren. Op het terras zitten een paar Polen te roken en ze verdwijnen naar binnen. Uit het huis komt een Poolse vrouw tevoorschijn. Nee, ice tea heeft ze niet, wel bitter lemon. Cappuccino kan ze serveren. Ze zet een grote pot koffie en ik krijg er schuim op en zelf drinken ze de rest van de koffie binnen op.
We vragen hoe we bij het pontje kunnen komen. Dat kunnen we niet, omdat het broedseizoen is.
De temperatuur is inmiddels opgelopen naar 27 graden. In de schaduw vragen we ons af waar al die activiteiten op het bord aan de weg worden gegeven. Op de website lees ik dat ze op zondag gesloten zijn. Ah, dan zijn de boer en de boerin naar de kerk en ruiken de Polen handel.


Fiets-/voetveer Ammerstol – Groot Ammers over de Lek

Gelukkig hebben we nog een pontje op het programma staan. We volgen de Lekdijk West in de hoop dat we weer het bord zien van het veer, zoals ik vorige week heb gezien. Het zweet loopt tappelings onze BH in, maar we versagen niet.


Ja, daar is het lang verwachte bord. We stappen af en stallen onze fietsen. Een van de vrijwilligers wil onze fietsen aan boord zetten en na enige miscommunicatie is het hem duidelijk dat we heen en weer willen varen zonder fiets. We stappen aan boord van de ‘Af en toe’, de buitenboormotor wordt gestart en de punt van de boot komt omhoog. Heerlijk, zo’n verkoelend windje. Aan de overkant nemen we twee passagiers met fiets mee. Een van de vrijwilligers heeft een kunstbeen en hij manoeuvreert er heel knap mee op de schommelende boot.


Josephine gooit een bijdrage in de spekpot.


Bij het veerhuisje is een warande waar andere vrijwilligers met elkaar zitten te praten en die helpen ons op weg om zo snel mogelijk bij het Loetbos te komen. We doorkruisen de Krimpenerwaard, nu lekker voor de wind. In de uitspanning De Loet hebben we eindelijk ons appelgebak. Weer terug over de IJssel en we strijken nog even neer bij De Dames. Zo dichtbij huis durf ik me wel aan een Weizenbier van de tap te wagen.

Als ik de fiets de berging in rijd, zie ik op de teller 48,68 kilometer staan.

Eén pontje gedaan:
Nog 26 Nederlandse pontjes te gaan.
Nog 28 Belgische pontjes te gaan

23 juni 2019.

dinsdag 28 mei 2019

Wat voor spel speelt u?

In de 21 jaar dat we samen pontjestochten doen, is de rolverdeling in beton gegoten. Josephine heeft de fietskaart bovenop haar fietstas aan het stuur en zegt resoluut de te volgen richting. Waarbij haar gebaar voor gaat op wat ze zegt. Zegt ze links en wijst ze naar rechts. Dan bedoelt ze rechts. Maar vandaag ging het toch even wat anders.


Nadat we onze fietsen van de auto hadden gehaald, die bij Gemeenschapshuis "De Jachthoorn” in Sint Hubert stond, gingen we op pad naar het pontje, dat niet zo ver van onze parkeerplek lag.
Toen we voor de derde keer het vaan met ‘Fietspauze?’, het bord met ‘Voor al uw hout- en metselwerkzaamheden’ en de slogan ‘Brabantwater: het lekkerste drinkwater van Nederland’ waren gepasseerd, vond ik het toch tijd worden om in te grijpen: ‘Moeten we niet de andere kant op?’ Zo gezegd zo gedaan. Eindelijk vonden we het zandweggetje De Lange Raam. Nu nog de IJzerbroekseweg op en daar lag hij verscholen in het riet: het pontje D’n Hôpsen Diek. Op de teller stond al 10,76 kilometer terwijl de afstand naar onze auto 1,6 kilometer is.
We keken elkaar aan: ‘Dit wordt – sportief gezien - helemaal niks vandaag.’

Het pontje 'D'n Hôpsen Diek' over het riviertje de Raam.















We varen over en eten eerst een boterham. Een wandelaar komt aangelopen en we laten ons door hem naar de overkant trekken. Hoe geëmancipeerd we ook zijn, we gedragen ons ineens als een vrouw zodra er een man bij een pontje verschijnt. We bekennen het ruiterlijk. De Duitse man zegt dat hij geen Nederlands spreekt, maar wel heeft begrepen wat we gezegd hebben. We wensen elkaar: ‘Guten fahrt’.

Geocaching (met behulp van je telefoon een verstopte schat vinden)

Als we op de pont staan, horen we ineens 'gevonden'.

Een ouder echtpaar is driftig aan het zoeken rond een betonnen paal. Hier moet ergens een schat verborgen zijn. ‘Wat voor spel speelt u?’ vraagt de vrouw. Aan haar blik kan ik zien dat ze ons ‘spel’ maar saai vindt.

We ploegen door het zand voort tot we de verharde weg naar Wanroij bereiken. De bakker met vlaaien is gesloten en bij restaurant Raadhuis Wanroij serveren ze alleen appelgebak. We verwachten Brabantse gezelligheid, maar de kopjes en het gebak worden op tafel gesmeten. Het vorkje is met grote kracht in het gebak gedreven. De ober heeft een brace om zijn arm. Hij zal pijn hebben, vermoeden wij.


De Velderhoeve zaait in voor biodiversiteit

Hier is toekomst voor vogels, vlinders en bijen en andere insecten. Een rijkdom aan natuur, dankzij boeren die kruiden inzaaien op hun akkers. Dit in samenwerking met het Collectief Agrarisch Natuurbeheer Oost-Brabant. De vogels kunnen er hun nesten in bouwen, voedsel zoeken en hun jongen groot brengen. Deze bloemrijke akkers zorgen voor schoner water in de sloten en dragen bij aan natuurlijke plaagbestrijding.




De koeien van deze boer zijn in ieder geval vrolijk en reageren enthousiast op een echtpaar met paarden. Ze rennen naar de omheining om hen te begroeten.

Na zoveel enthousiasme besluit Josephine haar verantwoordelijkheid voor de te volgen route los te laten en zomaar weggetjes in te slaan, die ons leuk lijken. Meestal eindigen die in een zandpaadje.
En zoveel mogelijk tegen de wind in fietsen. Immers: voor de wind kom je altijd terug.


Josephine krijgt een paar keer een paniekaanval: Waar zijn we nou? Maar we zetten dapper door en ineens rijden we Wilbertoord binnen dat tot de gemeente Mill en Sint Hubert hoort. De wind blaast ons naar de auto toe.

We hebben slechts 32 kilometer gereden, maar als we de zandpaadjes dubbel tellen hebben we veel meer gedaan.



Eén pontje gedaan:
Nog 27 Nederlandse pontjes te gaan.
Nog 28 Belgische pontjes te gaan

26 mei 2019.

maandag 29 april 2019

Een tocht over woeste moeras- en heidegronden in Brabant en wat daaraan voorafging

Het bierreclamemuseum in Breda

Jullie hebben een tijdje niets van ons gehoord, maar dat betekent niet dat we stilgezeten hebben. Alleen waren er geen pontjes bij betrokken.

In januari hebben we gewandeld in Breda en daar het bierreclamemuseum bezocht. Geen receptie, geen suppoost. Je stapt gewoon een café binnen met stamgasten aan de ene kant van de bar en de barman aan de andere. ‘Nee, ze serveren geen koffie en al helemaal geen appelgebak.’ We nemen een biertje en ieder een zak paprika chips. Muziek schalt uit de jukeboxen.
Het duurt even voor we bekomen zijn van de lichtreclames van biermerken rondom ons heen.
Het Bierreclamemuseum is eigenlijk gewoon een bar die 's zondags van 11:00 tot 23:00 open is en van kelder tot zolder volgestouwd is met biermemorabilia.
  
Het ontroert me de uithangborden, biervaten en glazen te zien van het niet meer bestaande biermerk Wertha. Ik zie mijn peetoom Piet nog aan de slag als kuiper van de houten biervaten bij die brouwerij in Weert. Toen de aluminiumvaten hun intrede deden, reed hij mee op de vrachtwagen om bier te bezorgen bij de cafés. Ik mocht weleens mee en dan kreeg ik bij elk café een glas limonade.

Bier dat in Weert werd gebrouwen.

Dodendraadroute

Op 3 maart waren ons krokusjes beloofd langs de Dodendraadroute, de elektrische draadversperring uit de Eerste Wereldoorlog. Er zijn fietstochten uitgezet langs de Belgisch-Nederlandse grens, waar de Duitse bezetter in 1915 een draadversperring onder hoogspanning plaatste: de dodendraad.
We startten in Baarle Nassau in de stromende regen, die ons niet meer verliet.

Achtung Hochspannung - Lebensgefahr.
Onderweg zijn informatiepanelen. En reconstructies van wachthuisjes en kapelletjes.
Terug in Baarle Nassau blijken onze auto’s ingebouwd te zijn door carnavalswagens. Nadat we een biertje hadden gedronken, waren de wagens al opgenomen in de optocht.


Dus: we hebben genoeg meegemaakt, maar vandaag weer een pontjesverhaal.

De Aa of Weerijsroute

We ontmoeten elkaar op een parkeerplaats aan de Roosendaalseweg in Etten-Leur. Rotondes rijgen zich aaneen op deze weg. Mijn blik wordt op een rotonde onmiddellijk getrokken door een replica van een van de eerste vliegtuigen. Ik heb bewondering voor de mannen die met deze vliegtuigen van hout, stalen buizen, bamboe ribben en textiel de lucht in gingen.

Een zogenaamde Wright Flyer.
Op 27 juni 1909 vloog er voor het eerst een gemotoriseerd vliegtuig in Nederland. Suikerbaron Heerma van Voss had dit luchtreisje georganiseerd vanwege het 40-jarig jubileum van zijn fabriek. Charles Alexandre Maurice Joseph Marie Jules Stanislas Jacques graaf Charles de Lambert was de piloot.
Dit gedenkteken, dat door leerlingen van de metaalopleiding in Etten-Leur is gemaakt, memoreert deze vlucht boven de Klappenbergse Heide.

Rucphense en Langendijkse Heide

We verlaten de bedrijventerreinen aan de Roosendaalseweg en draaien de Rucphense en Langendijkse Heide op. De heide is verdwenen en omgevormd tot bouwland en dennenbos afgewisseld met loofbomen.

Een heerlijk warme dag.
Asfaltpaden gaan onverwachts over in zandpaden, zodat we ineens stilvallen. Ons snelle reactievermogen zorgt ervoor dat we niet vallen, maar elegant naast onze fiets springen. In dit soort bossen met dennengeur zou ik wel eeuwig willen rijden. Maar een kop koffie zou ook wel lekker zijn. We vermoeden dat de borden ’t Ossekopke naar een horecagelegenheid zullen leiden. Ik spreek een jonge vrouw in een gele jurk met witte stippen aan en vraag of dit juist is. Ze doet haar oordopjes uit en kijkt op haar telefoon en vertelt ondertussen dat ’t Ossekopke in handen van particulieren is en waarschijnlijk niet open is op Eerste Paasdag. Ze verwijst ons naar The Lodge, op 6 minuten fietsafstand scha ze. 
Daar is alles ingedekt voor de Paasbrunch, maar we mogen in een loungeset plaatsnemen die vanaf drie uur is gereserveerd. Blijkbaar is dit de enige beschikbare tafel. Iedereen wordt naar deze plaats verwezen. Het wordt een gezellige boel.

Aa of Weerijs

Deze beek ontspringt in België en ontmoet de singel, De Mark, in Breda. In de jaren zestig en zeventig is beek genormaliseerd, waardoor het typische beekdalenlandschap veel van zijn aantrekkelijkheid verloor.
We zijn enigszins verdwaald en via een zandweggetje komen we op een gloednieuw fietspad uit dat parallel aan de Aa loopt. De mensen op een bankje vragen waar wij in godsnaam vandaan komen. Wij kunnen niets anders doen dan achter ons wijzen. 200 Meter naar links ligt het pontje. Goed uitgemikt.

Het voetveer over de Aa of Weerijs.
We hebben ons een beetje verkeken op de afstand, maar met een paar rustpauzes leggen we de 8 kilometer naar Etten-Leur af om uiteindelijk 57 kilometer te hebben afgelegd. 
We mogen een ijsje in Etten-Leur.

Nog 28 Nederlandse pontjes te gaan.
Nog 28 Belgische pontjes te gaan

21 april 2019.

maandag 19 november 2018

Bedenk een naam voor pontje Pius-haven in Tilburg


Optimistisch als wij zijn, dachten we dat het pontje over de Piushaven in Tilburg wel zou varen. De sluitingsdatum voor het opgeven van namen was immers 1 november.

Station Tilburg

Josephine staat me op te wachten als ik de trap afdaal van het perron. Mijn reis heeft wat langer geduurd door werkzaamheden op het spoor. Het was keurig georganiseerd. Vanaf het perron stonden er al borden met ‘snelbus’. Buiten stonden NS-medewerkers met gele hesjes om alles ordelijk te laten verlopen.
We lopen de stad in en vertellen elkaar onze wederwaardigheden van de afgelopen weken. Na een kwartier bereiken we de Piushaven. Op informatieborden lezen we dat de Piushaven een belangrijke schakel was in het netwerk van beurtvaartdiensten dat Noord-Brabant met de rest van Nederland verbond.  Willem I en II hebben een belangrijke rol gespeeld in het totstandkoming van de haven. Op 4 april 1923 werd hij in gebruik genomen.

Piushaven

We volgen de route De Waterkant met informatiepanelen waar we de geschiedenis van schepen en gebouwen kunnen lezen. Houten steigers nodigen uit tot flaneren. Hardlopers, hondenuitlaters en gezinnen gebruiken dit pad  voor hun zondagse activiteiten. De vele horeca duidt op een druk uitgaansleven. Op deze zondagochtend is alles nog dicht.
De Piushaven komt uit op het Wilhelminakanaal. Hier in de buurt moet het pontje liggen. We zien een afgetimmerd pontgat.

Is dit het pontgat?
‘Nee, die komt verderop te liggen,’ zegt een echtpaar. Er is  protest van omwonenden.’
We laten ons fotograferen op de beoogde aanlegsteiger.

Wij zijn er wel, maar de pont niet!
Op naar de koffie respectievelijk thee. Het terras van café Slagroom met zijn warme spiralen ziet er aanlokkelijk uit. We zien steeds meer jongelui met een oranje/groene sjaal. Natuurlijk! Het is de 11e van de 11e. Niet alleen werd op die dag, honderd jaar geleden, de wapenstilstand om 11 uur getekend om het einde van de Eerste Wereldoorlog te bevestigen, maar het is ook het begin van de carnaval.

De elfde van de elfde

De kleuren van Tilburgse zijn geel en blauw. Voor het carnaval werden afwijkende kleuren gezocht. Geel en blauw zijn primaire kleuren en daar zijn de bijbehorende secundaire kleuren bij gezocht: oranje en groen.

Wij strekken onze benen, bestellen huisgemaakte gehaktballetjes. Dat kan niet, de oven is stuk. Dan maar een uitsmijter respectievelijk omelet. Een blaasorkest komt voorbij met jongelui in hun kielzog.

Nee, ze stoppen niet voor café Slagroom.
De jonge mannen verlaten de optocht en komen het terras op. Hun blauwe kielen zijn versierd met blikken onderscheidingen, die vrolijk rammelen. Op hun rug een sticker ‘Unne èchte Kruik’. Wanneer de paardentram met een tractor voor komt voorrijden, sjouwen de jongens kratten en trays bier ernaar toe. Bij het zien daarvan bestellen we een La Trappe. Die is echter niet voorradig. We nemen ons verlies en bestellen een bokbier van Hertog Jan.

Geluk bestaat.
Bij het teruglopen naar het station stellen we vast dat je de deur uit moet gaan om wat mee te maken. Dat het pontje nog niet in de vaart was, is verdwenen in alcoholnevelen.
Thuis markeer ik hem als ‘gedaan’.

Tijd om de balans op te maken: We hebben dit jaar 16 pontjes gedaan. Precies verdeeld over Nederland en België.

Nog 29 Nederlandse pontjes te gaan.
Nog 28 Belgische pontjes te gaan

11 november 2018

zondag 18 november 2018

Gebroeders De Witt


Veel van de catamarans in Dordrecht hebben we al gedaan, maar nog niet die naar Papendrecht
Station Dordrecht
In de hal wacht ik op Josephine, die gelijk bekent dat ze haar portemonnee is vergeten en ook de pontjespot.
In Dordrecht zijn we vaker geweest en op ons gemak lopen we naar de Merwekade. Nog 4 minuten en dan komt hij eraan. Ik kan met de OV-chipkaart betalen en voor Josephine koop ik een kaartje. Josephine betaalt me meteen terug met haar vingerafdruk op haar telefoon.
Aan de overkant gaan we op het winderige terras zitten. Wel in de zon. De jongen die ons bedient, heeft niet paraat welk gebak ze hebben. We bestellen wat hij opnoemt. Jaloers kijken we naar het gebak dat andere mensen krijgen.
Gebroeders De Witt
Verkleumd stappen we weer op de catamaran.
We staan op de Visbrug stil bij het monument van Johan (Jan) de Witt, raadspensionaris (Dordrecht, 1625 – Den Haag 1672) en zijn broer, Cornelis (Dordrecht, 1623 – Den Haag 1672). Voor de oproer die uiteindelijk leidde tot het lynchen van de broers waren geen social media nodig. In die tijd waren pamfletten voldoende op veel mensen op de been te brengen.
De terrassen liggen heerlijk in de zon en we worden snel opgewarmd. Langs een andere route lopen we terug naar het station.

Nog 30 Nederlandse pontjes te gaan.
Nog 28 Belgische pontjes te gaan

14 oktober 2018

zondag 2 september 2018

‘Ik zal niet zo snel fietsen’

Vandaag fietst Eric, een collega van Josephine, met ons mee. Hij heeft bij de Kersttombola ten behoeve van "Kom op tegen kanker" een pontjestocht met ons gewonnen.


Puurs

We hebben afgesproken bij Hotel Van Reeth’s branderij in Puurs.
Een lange man stapt uit de auto met achterop zijn fiets. Zijn vrouw vertrekt met de auto.

Hij ziet me er zeer fit uit. Maar gelukkig had Josephine hem gewaarschuwd: Het gaat niet om de snelheid of de afstand, maar de pontjes en de gezelligheid.

Verschillende formaties



Heerlijke, landelijke weggetjes
















Josephine en Eric rijden eerst voorop om de laatste ontwikkelingen op het werk door te nemen. Inmiddels zijn ze geen collega’s meer. Josephine werkt nu als zelfstandige bij de Vlaamse overheid voor een project van twee jaar.
Ik vind het niet erg om alleen rijden, want we hebben behoorlijke tegenwind en zo kan ik achter hun ruggen schuilen.
Gedurende de rest van de dag rijden we afwisselend alleen of naast elkaar. We kunnen nu zelfs in een waaier rijden en afwisselend op kop te rijden. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik geen kopwerk heb verricht, maar ik ben ook veruit de oudste.


De Scheldevallei

We gaan de Schelde verschillende malen overvaren. De rivier ligt in de Scheldevallei met riet, kleinschalige landbouw, dijken, bospercelen en dorpjes met prachtige namen als Baasrode, Moerzeke Kastel en Sint Amands. Het lijkt op het Nederlandse rivierenlandschap en toch weer niet. Het landschap is rommeliger dan in Nederland. Wij ruimen alles wat in verval is gelijk op. De Vlamingen laten de tijd hun werk doen. Ik houd daar wel van.

Baasrode

Tegen twaalven zijn we toe aan een versnapering. Genoeg cafés, maar ze zijn nog dicht. De bakkersvrouw biedt aan om koffie te zetten. Dat kunnen we dan buiten op het bankje op het plein opdrinken.

Maiandros

 
De eerste overtocht over de Schelde



De motorveerpont Maiandros ligt al op ons te wachten. Maiandros is een riviergod uit de Griekse mythologie.
De veerbaas zit met z’n kameraden te praten in de stuurhut. Stipt om 12 uur verlaten we de wal.

Sint Amands - Moerzeke

12:30 lunchpauze

We hebben ons niet goed voorbereid. Alle pontjes over de Schelde varen om het half uur en om 12:30 is het lunchpauze. Dan slaan we deze maar over. We vervolgen onze weg over de dijk met rechts de Schelde en links drassige gebieden met populieren, riet en vissershutjes aan meertjes.


Pannenkoeken





In België worden pannenkoeken pas geserveerd na drieën.
‘Hé, hier worden pannenkoeken tot 17:00 geserveerd.’ Hoopvol bestellen wij.
‘Pas vanaf 2 uur, hè,’ zegt de serveerster.

In Mariekerke kunnen we overvaren naar Moerzeke. De lunchpauze is voorbij.



Temse

We bedwingen de Temsebrug, de langste van België (374 meter) die een belangrijkste transportverbinding is tussen Oost-Vlaanderen en Antwerpen. We komen op de kermis uit. Na uren in ruraal gebied gefietst te hebben, worden we overvallen door de verkeersdrukte.

Rupelmonde




De kade In Rupelmonde doet mediterraan aan. Het is geen straf om hier te wachten. Twee minuten na drie maakt de Amritam 3 zich los van de overkant.

We vinden het wel genoeg voor vandaag. We rijden rechtstreeks terug naar het hotel. Drinken nog wat en Eric vertrekt op de fiets naar Antwerpen. Hij was nog lang niet moe.
De volgende dag mailt hij:
“Ik heb er ook van genoten.
De ruim 25 kilometer op weg naar huis vielen wel wat tegen, wegens toch nog veel wind.
Ik heb ’s avonds niet zo veel meer gedanst.”

We hadden die dag al 48 kilometer gereden.

Nog 31 Nederlandse pontjes te gaan.
Nog 28 Belgische pontjes te gaan

24 en 25 augustus 2018

zondag 12 augustus 2018

Hitteplan

In geval van bosbrand: Zie je al vlammen dan ben je te laat. Het vuur haalt je zo in. Kijk dan om je heen en loop naar de plek waar het vuur al is geweest. Kun je echt niet meer weg, graaf een greppel en ga erin liggen met een natte handdoek over je heen.

Een schepje en natte handdoek had ik dus bij me.

Niet Zeeland, maar Gelderland

Voor vandaag stond de motorveerboot over de Grevelingen op het programma.
Een paar dagen tevoren mailde Josephine dat ze een lang weekend in Deventer was. En de vraag aan mij of ik geen pontje in de buurt van Deventer wist. Via mijn onovertreffelijke Excel spread sheet vond ik een voetveer over het Apeldoorns kanaal.
Vrijdags installeer ik al de trekhaak en de fietsdrager. Voor alle zekerheid laat ik het nog inspecteren door de garage. Het zit muurvast, is het oordeel.
We spreken af op het parkeerterrein van de Jumbo in Heerde. Het is nog aangenaam weer.

Het Zwolse bos

Loofbomen zijn minder gevoelig voor brand, omdat ze meer vocht bevatten. Helaas zijn hier alleen maar naaldbomen. Maar die ruiken weer lekker. Bij Wapenveld rijden we zo tegen het Vrieze’s Erfgoed aan.

Bezoekerscentrum Vrieze’s Erfgoed

 
Molen De Vlijt met omliggende gebouwen
De laatste molenaar, Willem Vrieze, heeft zijn molen 'De Vlijt' en boerderij nagelaten aan de stichting die het Vrieze’s Erfgoed beheerd. Vrijwilligers hebben een boomgaard, moestuin en een bijenstal aangelegd. Ondanks het prachtige weer is alles gesloten, m aar het pontje ligt gereed voor gebruik.
Op het bord lees ik dat i
n 2018 ten behoeve van de wandelaars een trekpontje voor voetgangers in gebruik genomen. Dit pontje verbindt het Erfgoed met het aangrenzende Kloosterbos. Genoemd naar het klooster dat hier vroeger lag.

Het Schrijverke

Langs de bijenstal bereiken we de veerstoep.
Vreemd, het draaimechanisme op de kant zit niet aan het einde van de trap die naar het pontje leidt, maar aan de andere zijde. Gelukkig zijn we nog lenig genoeg om de diepe stap aan de draaikant te maken.



De diepe instap naar het draaimechanisme van het pontje


Josephine ziet ineens de wantsen over het wateroppervlak schaatsen

Aan de voorzijde van de pont bewegen zich schaatsenrijders over het oppervlak en gelijk komen de eerste regels van Het schrijverke van Guido Gezelle op:

O krinklende winklende waterding,
met ’t zwarte kabotseken aan,

We verdelen het draaiwerk altijd eerlijk over ons tweeën

Wij blijven ons verbazen over de volmaakte rust rondom een pontje. Het is net of we alleen op de wereld zijn.

Pannenkoekenrestaurant ‘t Mussennest

Het is nog lang geen tijd voor een pannenkoek, maar we bestellen hem toch.
Trouwens, geen mus gezien.

Stuwwallen uit de IJstijd

Josephine zet nog een rondje uit via de fietsknooppunten  met de Holleberg, de Haelberg en de Weesberg erin. Iedereen die weleens op de Veluwe heeft gefietst, kent die eindeloze klimmen wel. De bergen zijn niet steil, maar ze duren wel heel erg lang. Het is een schrale troost dat we over de stuwwallen uit de IJstijd rijden.

De bomen geven een lekkere schaduw. De beloofde 30°C wordt niet gehaald; een buitenthermometer geeft 29,6°C aan.

Nog 31 Nederlandse pontjes te gaan.
Nog 35 Belgische pontjes te gaan

29 juli 2018