TV-TAS

De hoofdletters staan voor de volgorde van de wadden-eilanden: Texel, Vlieland, Terschelling, Ameland, Schiermonnikoog. (Rottumerplaat/Rottumeroog).

We dachten de hele afkorting wel in een weekend te kunnen doen, maar bij het aan elkaar breien van de veerboten bleek dat de een al was vertrokken voor de ander aankwam. Als de pontjes wel op elkaar aansloten, bleek bij die afvaart geen fietsen mee te mogen.
Kortom, we hebben de Wadden maar in stukjes geknipt. Dit weekend doen we alleen de TV.

Den Helder

We hebben wat vertraging met de trein en missen de boot van half elf. We hebben een kaartje zonder tijd, dus het maakt niet uit. Aan boord nemen we een saucijzenbroodje. Voor ik hem op heb, zijn we al aan de overkant.

Texel

Op het eiland zijn twee zelfbedieningspontjes over het Eijerlandse kanaal in het Noord-hollandswandelpad. We kiezen ervoor om verschillende knooppunten te volgen. Op deze wijze slingeren we een beetje door het landschap, zodat we niet altijd de wind pal tegen hebben, maar af en toe ook van opzij. Het is windkracht 5/6. 
Vanaf de boot slaan we rechtsaf en we zijn gelijk de meute kwijt. Rechts de dijk en links de Prins Hendrikpolder met zijn vele schapen.

 Het Eijerlands kanaal

Bij knooppunt 67 moet het voetveer liggen in het Noord-Hollandpad. Wegens agrarisch gebruik gelden hier de volgende regels: vee niet voeren of opjagen, alleen wandelaars toegestaan, alleen de kruin bestreden, geen afval achterlaten, honden niet toegestaan en hekken niet openen. Het lijkt ons niet zo moeilijk om dit uit te voeren. We lopen braaf over de kruin. De schapen kijken ons verontwaardigd aan, maar vluchten toch voor ons uit. En daar beneden ligt hij dan.

We vervolgen onze weg naar het volgende pontje over het Eijerlands kanaal. Hier hoeven we onze fiets niet af. Met wat evenwichtskunst rijden we over het zandpad naar ons doel.

We varen heen en weer.

De Vriendschap

‘Reserveren kan alleen via e-mail,’ was het antwoord dat we kregen op ons verzoek om mee te mogen varen. Uit de informatie op de website begrepen we dat de afvaart om 18:55 was. Voor alle zekerheid nog even gebeld. ‘U kunt ook om 16:00 of 17:00 mee.’

Ruim op tijd zijn we bij het strand met zijn beroemde steiger op palen.

In de verte zien we de oude vissersboot De Vriendschap als een nietig scheepje in de golfen op en neer gaan. Slik.
Het valt me op dat sommige van de passagiers, die van de boot af komen, nat zijn.

We gaan over de vlonder naar de boot, onze fietsen worden aangenomen en vastgesjord. We gaan al deinend op weg. Ineens spoelt er een golf over het dek. Iedereen krimpt in elkaar door het koude water.

Na 10 minuten heeft niemand nog een droge draad aan zijn lijf.

  

Aan de overkant worden we opgewacht door een truck van de Vliehors Expres, die ons over de zandvlakte van Vlieland naar de bewoonde wereld zal brengen.

Onze chauffeur, een man met een hoogblonde krullenkop vertelt: ‘Met z’n 25 vierkante kilometer is de Vliehors de grootste zandvlakte van Noord-West Europa. Een deel van de Vliehors is militair gebied. Ik meld bij de luchtmachttoren dat we eraan komen, zodat ze even ophouden met schieten. Meestal gaat dat goed.’
Wij maken ons niet ongerust: Defensie heeft toch een tekort aan kogels?

Het zand dat door de Vliehors Expres wordt opgeworpen, waait de cabine in en hecht zich aan onze natte kleding.

Gezandstraald en moe van de wind drinken we eerst wat bij het Posthuys. We maken onze bril schoon, waar we nog nauwelijks doorheen kunnen kijken en drogen onze kleding.
Nog 10 kilometer tegen wind voordat we bij het hotel zijn. Om half zeven arriveren we daar. Ik ben exact 12 uur onderweg geweest. Mijn man zit al op het terras te wachten. Hij is via Harlingen overgevaren met een comfortabele veerboot.

Harlingen

De volgende ochtend vertrekken we met een luxe veerboot naar het vasteland en verkennen de mooie havenstad. Twee zogenaamde ‘tall ships’: de ; Europa’ en de “Wylde swan’ maken een tussenstop voordat ze naar IJmuiden varen voor Sail Amsterdam.

Op het terras van Hotel Zeezicht hebben we uitzicht op alle schepen, groot en klein, die vanaf de Waddenzee een rustplaats zoeken voor de nacht.
Ineens komt er een enorme boegspriet in beeld. Het doet mij denken aan zo’n horrorfilm waarin je ineens een eng groot beest voorbij ziet schuiven.

Maar nee, het is de Wylde Swan, die vertrekt naar IJmuiden. Alle terrassen stromen leeg om dit spektakel te aanschouwen. Wij kunnen blijven zitten, we zitten eerste rang.
Hij moet verschillende malen heen en weer steken voordat hij de bocht om is. Vooruit vaart een klein rubber bootje, waarin twee mensen zitten, die deze manoeuvre begeleiden.

Wasstraat

Als ik ’s ochtends over mijn gezicht wrijf, voel ik nog steeds zandkorrels.

Een dagje zonder aan de wind, zeewater en zand bloot gesteld te zijn, heeft ons goed gedaan. Welgemoed stappen we op onze fiets.

Even buiten Harlingen rijden we langs een autowasstraat en daar spuiten we onze fietsen schoon, na de ontberingen van eergisteren.

Plaatsnamen eindigend op –um (um betekent heem)

Onder een gunstige wind rijden we door Sopsum, Hitsum, Doijum, Tzum, Wjelsryp naar het pontje van vandaag.
Maar eerst nog het (enkel)spoor over. Een hek met een klink sluit de opgang af, het hek is niet op slot.

Unheimisch staan we voor het spoor, dat we eindeloos kunnen afkijken in beide richtingen. Een voor een steken we over.

Alle wille (Veel plezier)

Twee mannen wachten ons al op als we de veerstoep oprijden. De door zonne-energie gedreven veerboot Jacob Petrus vaart rap naar de overkant. Daar wacht ons koffie/thee, limonade en gevulde koek. Het veerhuis is weggewerkt in het omringende landschap. Ik zie dat de vlag van de Vrienden van voetveren, verschoten en gerafeld is en ik bied een nieuwe aan. Zo, de pormotie van de vereniging is weer gedaan.

Stroomstoring bij Gouda

We halen net de intercity in Leeuwarden . In de Reisplanner zien we dat er een storing is bij Amersfoort en bij Gouda. We volgen alle aanwijzingen op: uitstappen, overstappen, naar een ander perron. Uiteindelijk strand ik dan toch in Alphen aan den Rijn. De NS zet bussen in. Ik overwin mijn schroom en vraag of de fiets ook mee kan. De chauffeur legt hem zorgvuldig onderin onder het mompelen dat hij geen claim aanvaardt als er iets met de fiets gebeurt. We slingeren alle plaatsen door die op de weg van Alphen naar Gouda voorkomenVoor mijn gevoel stoppen we bij elke lantarenpaal. 
Als er vier Ajax-supporters naast mij plaatsnemen op de achterbank wordt het toch nog gezellig. Een van hen legt uit hoe ik van station Gouda naar de IJssel kan komen. Vanaf daar weet ik het wel weer.
Op een gegeven moment zie ik dat we de Julianasluis van Gouda naderen. Dat zou een gunstig punt zijn om uit te stappen. De Ajax-aanhangers stimuleren me om het gewoon te gaan vragen. De chauffeur voldoet aan mijn verzoek en even later rijd ik langs de IJssel naar huis. Om kwart voor zeven ben ik thuis.

Nog dagen daarna proef ik zout als ik mijn lippen lik.

Zes gedaan. Nog 60 pontjes te gaan.

13, 14 en 15 augustus 2015

Dan kijk je de trein in de kont

‘Ik geniet het meeste van de verhalen over de mensen, die je in de trein tegenkomt,’ schrijft een van mijn trouwe volgers. Soms liggen de verhalen voor het oprapen. Andere keren heb ik geen zin om te praten; sommigen geven je echter geen kans om je terug te trekken. Zoals deze keer, twee spraakwatervallen verenigd in een Brabants echtpaar.

Stadsvesten langs de wallen in Veere

Volgens de routeplanner zou de fietsafstand van Middelburg naar Veere 7 kilometer bedragen. Het eerste bordje gaf 9 kilometer aan, het volgende 5 en de daarop volgende 8. Gooi het maar in mijn pet.

In Veere aangekomen zien we gelijk al wallen, maar geen pontje. Na wat heen en weer gerij, schieten we toch maar een wandelend echtpaar aan. ‘Je kunt Veere op twee manieren binnenkomen. Jullie zijn aan de oostkant binnengekomen. Je moet aan de andere kant zijn. Dus, bij het kruispunt linksaf en dan zie je een klaphekje en een bank.’
Een paar honderd meter verder zien we inderdaad een hekje en een bankje en even verder ligt het pontje mooi te wezen.

Zelfbedieningskabelveerpont over de Veste van Veere

Meestal is zo’n trekpontje een eenvoudige ijzeren bak en een hekje met daardoor heen het touw. Hier was echt aandacht aan de vorm besteed. De bak was schuitvormig en de touwen liepen door fraaie bogen.

Elegant oog waar het touw doorheen gaat

Fraai vormgegeven mechaniek

Arnemuiden

Op weg naar het andere pontje van ‘s-Gravenpolder naar ’s Heer-Abtskerke komen we bij Arnemuiden. De Gereformeerde gemeente, de Gereformeerde gemeente, de Hervormde gemeente en de Hersteld Hervormde gemeente heten ons welkom. De koffie/thee kunnen we wel op onze buik schrijven.

Mallardtunnel

Wat een rare naam voor een tunnel. Mallard is het Engelse woord voor ‘wilde eend’.
Een monument geeft het antwoord. In de Tweede Wereldoorlog was de Sloedam (destijds een dijk van 1.000 meter lang en slechts 45 meter breed) de enige toegang tot Walcheren vanuit Zuid-Beveland.
Zowel aan het begin als aan het eind van de oorlog is er hier hevig gevochten. Engelse, Franse en Canadese soldaten  streden voor onze vrijheid tijdens de operatie Mallard van 30 oktober tot 5 november 1944. Het ontroert me altijd dat  soldaten uit andere landen bereid zijn om te sneuvelen voor de vrijheid van jou.

Lewedorp

De Sloedam is verworden tot een slapersdijk. Walcheren loopt naadloos over in Zuid-Beveland. In Lewedorp is zowaar cafetaria De Goede Verwachting open. Een cappuccino, een thee en twee appelgebak worden precies gedekt door het sponsortientje van de Vereniging van Vrienden van Voetveren. De voorspelling van Buienradar komt dreigend dichterbij in de vorm van grijze wolken. We fietsen gauw naar Goes om daar de trein te pakken.

Dan kijk je de trein in de kont

Op het treinbalkon staan al twee fietsen van hetzelfde merk als die van Josephine: Santos.
Dwars daarop staat twee gevouwen vouwfietsen. Onze fietsen kunnen er nog net bij. Op de tegenoverliggende bank worden twee plaatsen voor ons vrij gemaakt door een Brabants echtpaar. De fiets van Josephine wekt altijd bewonderende blikken.  De riemaandrijving en het antidoordraai balhoofd worden steevast geprezen. Troostend wordt gezegd dat ik ook een mooie fiets heb.

Van het echtpaar zijn de vouwfietsen. Ze keren van hun caravan in Zeeuws-Vlaanderen met twee volle weekendtassen met vuil wasgoed terug. De bagagedrager is vervangen door een handig rek waar de weekendtassen goed op passen.

Vandaag hadden ze geluk: De trein sloot aan op de boot van Breskens naar Vlissingen. De man sluit af met: ‘Het is toch sneu als je een trein in de kont kijkt.’

Een gedaan. Nog 66 pontjes te gaan.

26 juli 2015

Kent u Michiel de Ruyter?

 Als we onze pontjestochtjes voorbereiden, lijken de kilometers korter en de zoektochten naar het pontje eenvoudiger. Zo hadden we vandaag bedacht dat we drie pontjes zouden doen. In Vlissingen, Middelburg en Veere.

Watertaxi Vlissingen

‘U loopt uit het station naar de kop van de sluis naast het tonnenmagazijn van Rijkswaterstaat.’ Maar ja, wat is nu een tonnenmagazijn? Gelukkig staat er bij de uitgang van het station meteen een bord met Watertaxi en daaronder een pijl.
Nadat we onze fietsen stevig vastgemaakt hebben aan het hek, lopen we naar het gele bootje. Een jongeman zit ons al op te wachten. We zijn de enigen. De veerman wijst ons op de verschillende soorten schepen. Op een gegeven vraagt hij:

‘Kent u Michiel de Ruyter?’

‘Die is toch van de zilvervloot?’ probeert Josephine.

Een verwarrende stilte volgt.

Gelukkig weten we wel wat baggerschepen zijn.

De "splijtbakken " Castor " en " Pollux " ( Limassol )

Splijtbakken Castor en Pollux

De roerganger laat ons de achterkant van de splijtbakken Castor en Pollux zien als bewijs.

Wie zijn ook alweer Castor en Pollux? De informatie over hen is nogal verwarrend. Ze namen namelijk verschillende gedaantes aan. De ene keer vochten ze aan de zijde van de Grieken en dan weer aan Romeinse zijde. Op prachtige witte hengsten verschenen ze ineens in veldslagen.
En waar ligt Limassol? Op Cyprus.

Boeien worden ook wel tonnen genoemd

Als we bijna weer terug zijn, wijst de roerganger op de vrolijk gekleurde boeien en het speciale schip dat de boeien uitzet. Ineens valt het kwartje. Boeien worden ook wel tonnen genoemd. Dit is het tonnenmagazijn.

Biggekerkse Watergang

We onderdrukken onze dorst naar koffie respectievelijk thee en fietsen langs de Westerschelde en vervolgens naar het Noorden. 

Ten westen van Middelburg is een wandelroute uitgezet naar Domburg met daarin vijf veerpontjes. Het Pontjesreglement volgt het verenboekje van de Vrienden van de Voetveren. Als de vereniging slecht één nummer toekent aan de vijf, hoeven we er slechts met een over te steken om ze als 'gedaan' te beschouwen.

Thuis had ik al even uitgezocht waar het fietspad het dichtst langs de wandelroute liep. Op de Breeweg linksaf de Perduinsweg op tot de Biggekerkse Wetering; daar moet een van die pontjes liggen. 

Gelukkig staat het maïs nog niet zo hoog

En ja hoor, ik zie even verderop touwen boven het water hangen. Maar hoe komen we daar? Door dat maïsveld? We worstelen ons tussen twee rijen door. Op de hoek gekomen, zien we dat de touwen niet naar onze kant toe lopen, maar naar een andere overkant. Goed, weer terug. We verwachten elk moment dat een boer aan komt stormen om ons te verjagen. Maar we blijven geheel alleen. Ik loop het fietspad terug en stuit op het bordje: Van harte welkom op dit wandelpad. Vanaf dat moment zijn we zo bij het pontje en varen heen en weer

Geocaching

Terwijl we een boterham zitten te eten, komen er vier mensen aan de overkant aangelopen, die het mechaniek van het  pontje van alle kanten bestuderen. Wij roepen: “Gewoon trekken.”
We schudden ons hoofd over die jongelui die denken dat je alles met een touch screen kunt oplossen en het echte handwerk niet geleerd hebben. 

Zoek de schat

Na verloop van tijd komen ze naar de overkant en we vragen wat ze nu eigenlijk zochten. “We doen aan geocaching, dan verstopt er iemand een schat (cache) en zet de GPS-coördinaten op de website geocaching.com. Anderen, zoals wij, gaan dan zoeken. Heb je de waterdichte doos met logboek gevonden, dan teken je in dat boek aan wanneer je de schat hebt gevonden. Buiten het logboek liggen er soms kleine cadeautjes in de doos. Je mag er een uithalen, maar dan moet je wel een klein presentje terugleggen. Thuis meld je op de website dat je de schat hebt gevonden ”

Ik had er wel van gehoord, maar nu heb ik voor het eerst mensen ontmoet, die dat ook echt doen.

Pannenkoekenhuis De Kabouterhut

Nee, voor het geplande pontje in Veere is het te laat. Bovendien moeten we onze pannenkoek nog hebben. Grumpie, Niezel, Dommel, Doc, Giechel, Stoetel en Bloosje in diverse gedaantes kijken op ons neer, terwijl we onze pannenkoek  eten.
We hebben ons vandaag gerealiseerd dat Piet Hein niet Michiel de Ruyter is. Een tonnenmagazijn is de opslagplaats van boeien. We weten nu dat Limassol op Cyprus ligt, dat splijtbakken worden gebruikt om zand te storten in het water en we hebben kennis gemaakt met geocachers.

Twee gedaan. Nog 38 pontjes te gaan.

28 juni 2015

Als het mooi weer is, komt iedereen uit z’n holletje

Je zou zeggen dat met mooi weer iedereen in een goede bui is, maar vandaag met 20° C en een lekker zonnetje, ervoeren we twee keer een agressieve reactie.

Behulpzaam

In Gouda zijn we de eerste fietsers op het balkon. Bij Utrecht Centraal zie ik veel beweging van mannen met kleine kinderen. We besluiten niet te gaan kijken. Misschien stappen ze eerder uit, maar voordat we station Zwolle naderen, gaan we toch eens even kijken. Er zijn 3 fietsen bijgekomen en een aanhangwagentje waarin kleine kinderen kunnen worden vervoerd. We kunnen niet eens het balkon op komen. We vragen een van de mannen om hulp. Hij begint alles uit te laden, zodat we onze fietsen kunnen pakken. Prima verlopen.

De lift

Station Zwolle wordt verbouwd en er zijn geen roltrappen en we zijn dus afhankelijk van de lift. Daar is het druk en we hebben maar 9 minuten om over stappen. Een vrouw probeert haar kinderwagen ook nog in de lift te persen, maar dat kan echt niet meer. Scheldend laat ze de lift aan zich voorbijgaan. Op het andere perron staat het fietsbalkon van de sprinter naar Raalte open bij de lift; het fluitsignaal klinkt al, maar we kunnen nog net mee.

Overijssel

Twee nieuwe pontjes gaan we vandaag doen. Een combinatie van het weidse landschap van het westelijke Overijsselse Waterland en de golvende Sallandse Heuvelrug. Er zijn veel werkzaamheden op het spoor, maar we ontsnappen daaraan en arriveren om 10:35 uur in Raalte. Snel zijn we het dorp uit en rijden we langs het Overijssels kanaal met links en rechts het witte fluitekruid en de gele brem. Als het kanaal wat minder gekanaliseerd lijkt, komt het pontje snel in zicht.

Fiets-/voetveer over het Overijssels kanaal

Fiets-/voetveer over het Overijssels kanaal bij Heeten

Omdat er geen scheepsvaartverkeer is, kunnen de touwen van het fiets-/voetveer gewoon boven water blijven. Een ruk aan het touw geeft direct resultaat. We hoeven geen zware ketting op te halen met een draaimechanisme. In een vloek en een zucht zijn we aan de overkant, waar we op een verhard zandpad verder fietsen. Voor het tweede pontje moeten we wat meer fietswerk verrichten.

Sallandse heuvelrug

Het klinkt zo lieflijk: Wegstromend smeltwater en eeuwenlange winderosie veranderden de imposante stuwwallen in zachtglooiende heuvels.

Als we de top van de Sprengerberg hebben bereikt, hijgen we als een molenpaard. Maar het weidse uitzicht over de heide maakt veel goed.

Bovenop de Sprengerberg

De Regge

Een heerlijke, slingerende daling door het bos volgt. Beneden aangekomen bereiken we het Reggedal. Een fietspad volgt het meanderende riviertje. In de verte zien we veel hoofden. Daar zou het pontje wel eens kunnen zijn. Inderdaad. Een opa en oma staan er met een rits kleinkinderen. We lopen wat door om de fietsers die niet mee willen, de ruimte te geven om door te fietsen.

Wij waren hier eerder

‘Wij waren hier eerder,’ roept de oma. Eerlijk gezegd dacht ik dat ze gezellig langs de kant van het water zaten, omdat ze geen enkele aanstalten maakten om zich bij het pontje op de stellen. We stellen haar gerust en gaan een boterhammetje eten.

De hoeksteen van de samenleving steekt over, het bordje met ‘maximaal 6 personen’ negerend. We slaan hun verrichtingen gade. De aankomende kano’s en roeiboten houden stil. Ik denk aan wat voor reuring er in de media er zou ontstaan, als het pontje was omgeslagen:

 ‘Kinderen met opa en oma in gevaar op een pontje. Er moet meer toezicht komen! Er mogen geen onbemande pontjes meer varen.

Fiets-/voetveer over de Regge

Nadat we het pontje weer naar onze kant hebben gehaald, steken we met 2 echtparen over. De vrouwen hebben het pontje naar deze kant gehaald; de mannen zijn nu aan de beurt.

Groter contrast kun je niet hebben. Met z'n tweeën bij het fiets-/voetveer bij Heeten over het Overijssels kanaal en met velen bij het fiets/-voetveer over de Regge.

We zijn dichtbij station Rijssen en het is inmiddels 3 uur. Tijd om naar huis te gaan.

Nog 42 pontjes te gaan.

24 mei 2015

Het verkeerde pontje

In het verslag van de Algemene Leden Vergadering van de Vereniging Vrienden van de Voetveren lees ik dat er weer 11 pontjes zijn bijgekomen. Ik zet ze in mijn lijst van nog te bevaren pontjes.

Deze lijst is in Excel en ik kan zo zien in welke maanden ze varen. Ik zoek de pontjes op die in april weer in de vaart komen. Zo ver weg mogelijk omdat de dagen nu al langer zijn. Het wordt het fiets-/voetveer over de Maas van Lottum naar Arcen.

Na tweeënhalf uur treinen stappen we uit in Horst-Sevenum. Als de trein wegrijdt staan we in een grote leegte. Kale velden met hier en daar een huis.

 Voetveren-app

Met de app, die is ontwikkeld door Uiterwaarde, zijn alle veerponten in Nederland te vinden. Van iedere veerpont zijn de locatie, de vaartijden en een eventuele website van de exploitant te vinden. Deze app is ontwikkeld in samenwerking met de Vrienden van de Voetveren.

De voetveren-app

We starten de app en we zien dat er veel veerponten over de Maas zijn. Tevens wordt aangegeven waar we ons bevinden. Josephine klikt ‘de route naar’ aan, maar helaas: wij hebben de GPS niet aanstaan in onze telefoon. Wij hebben er geen behoefte aan om voortdurend gevolgd te worden. Josephine raadpleegt de papieren kaart en we gaan op weg.

De asfaltweggetjes kronkelen door het Noord-Limburgse landschap met de aspergebedden nog bedekt met plastic. Weldra komen we in Lottum aan, waar de veerstoep zich bevindt. Een paar auto’s passeren ons op weg naar het veer. Het is toch een fiets-/voetveer? Maar dit is toch echt Lottum. Als we eenmaal op het pontje staan, vergeet ik m’n twijfel. Aan de overkant rijden we richting Arcen. In Graanbranderij de IJsvogel drinken we wat en van ons sponsortientje kopen we een pannenkoek.

Graanbranderij de IJsvogel

Weer terug bij het pontje

Om nog wat kilometers te maken, fietsen we terug richting Venlo. Onderweg komen we weer langs de veerstoep. ‘Oh, ik ben helemaal vergeten het vlaggetje van de Vrienden van de Voetveren te geven.’ We gaan nogmaals de pont op en bieden het vlaggetje aan. ‘Maar, wij zijn geen voetveer. Daar verderop vaart een voetveer.’ Ik leg uit dat de belangenbehartiging van de vereniging verdergaat dan de voetveren. De jongste bediende vindt het wel wat en samen gaan we op de foto.

Overhandiging van de vlag van de Vrienden van de Voetveren

De opmerking van de veerbaas dat er verderop een voetveer is, doet bij mij nog steeds geen belletje rinkelen.

PSV weer kampioen na 7 jaar

In Venlo missen we net de trein, maar dat vinden we niet erg. Een soft ijsje gaat er wel in. 

In Blerick, Horst-Sevenum, Deurne en Helmond stappen steeds meer mannen in met rood/wit gestreepte shirtjes. De supporters keuvelen met elkaar in Brabantse tongval en wij sukkelen langzaam in slaap. We worden pas wakker als de supporters bij aankomst in Eindhoven een fijn kampioensfeest wordt gewenst. Instinctief werpen we een blik op onze fietsen op het fietsbalkon: Ze staan er nog.

De administratie

Thuis teken ik altijd aan welk pontje we hebben gedaan met de datum erbij. Mijn onrust van deze dag werd bewaarheid: we hebben niet het fiets-voetveer Lottum –Arcen gedaan, maar het autoveer Lottum – Lomm. Deze hadden we al gedaan op 18 augustus 2006.

Waarom ik mijn twijfel niet omgezet heb in een controle op de voetveren-app, begrijp ik niet. Dan hadden we gezien dat het blauwe bolletje dat onze locatie aangeeft, twee kilometer verwijderd was van de veerstoep van het beoogde pontje. Tevens heb ik twee aanwijzingen genegeerd. De eerste was dat het geen fiets-/voetveer was en de tweede was de opmerking van de veerbaas.

Ik mail de vergissing aan Josephine. Ze reageert: ‘Oeps. Nog een keertje die kant op.‘

Nog steeds 44 te gaan.

19 april 2015

Sponsoring

In onze laatste bestuursvergadering hebben wij (bestuur van de Vereniging Vrienden van de Voetveren) gesproken over jullie fietstochten. Wij vinden het fantastisch, dat jullie op zo’n leuke manier de veerponten in Nederland promoten. Ook de artikelen die we regelmatig op jullie blog kunnen lezen, vinden we heel leuk om te lezen.

We willen graag een bijdrage leveren aan jullie fietstochten. Daarbij denken we aan het aanbieden van versnapering voor onderweg in de vorm van koffie en (appel)gebak. Letterlijk aanbieden is wat lastig, maar we willen jullie graag een financiële bijdrage geven om dit te nuttigen voor de eerstkomende 10 pontjestochten die jullie gaan maken. Volgens ons ben je dan 2x5 maal 10 tochten is 100 euro kwijt. Dat willen we jullie als vereniging schenken voor de fietstochten en de publiciteit die jullie maken.

Verder willen we jullie vragen (maar dat staat los van dat geld, is dus geen voorwaarde voor het ontvangen ervan) om tijdens de fietstochten ook een vlag van de vereniging te willen meenemen en die aan te bieden aan de pontschippers. Dat gaat natuurlijk niet bij de zelfbedieningspontjes, en bij de grotere veerponten lukt het vaak ook niet, maar bij de kleinere fietspontjes is het vaak een leuk middel om met de schipper te communiceren. Vaak zijn ze bereid een vlag op te hangen.

Wat betreft het financiële aanbod, we zien graag als tegenprestatie dat jullie een uitnodiging aan ons sturen als jullie het laatste pontje in een fietstocht gaan bezoeken. Dan willen we graag een afvaardiging daar naartoe sturen.

Graag hoor ik hoe we het bedrag aan jullie kunnen overmaken, en waar we wat vlaggen naartoe kunnen sturen.

Met vriendelijke groet,

Wim Kusee

Zoals onze trouwe lezers weten, slaan wij koffie/thee met appelgebak nooit af. We hebben dit aanbod dan ook gretig aangenomen. En de verdere verspreiding van de vlaggetjes van de vereniging nemen wij graag op ons.

Heemstede Aerdenhout

Vandaag zouden we niet veel kilometers maken, maar dat kwam ons wel goed uit. Door persoonlijke omstandigheden van ons beiden hadden we sinds half november geen pontjestocht meer gemaakt. 
In Zuidwestelijke richting fietsen we richting Cruquius, daar zal toch wel de Cruquiushaven zijn? We zien een straatnaambordje ‘Cruquiushaven’ en we rijden er hoopvol in. De weg loopt dood op een mooi vakantiehuisje en we dromen weg bij het idee ook zo’n huisje te bezitten. De realiteit dwingt ons om verder te zoeken. Het naastgelegen pad maar eens proberen. We komen uit op het Duurzaamheidspad. Zowaar met de aanduiding ‘pontje’.

  

Draaien jullie ook eens een beetje mee!

Door de mensen op het pontje dat ons tegemoet komt varen, wordt ons toegeroepen dat we moeten helpen. Onze ervaring zegt ons dat je vanaf de kant niet kunt helpen. Je trekt alleen maar de ketting strak, maar daarmee komt het pontje niet dichterbij. Josephine is de beroerdste niet en begint toch te draaien, met het voorspelde resultaat. Een vrouw, die de pont afkomt, bijt ons toe, dat we weleens hadden mogen helpen. Josephine zegt nog zwakjes dat ze dat heeft gedaan.

Hadden jullie dat pontje nog niet gedaan, dan?

Lezers zijn vaak verbaasd dat we een bepaald pontje niet hebben gedaan. Of dat we het niet gecombineerd hebben met een pontje dat in de buurt ligt. Op 7 april 2007 hebben we het pontje bij het stoomgemaal Cruquius gedaan en toen was deze er nog niet. En omgekeerd: in maart vaart het pontje bij het gemaal weer niet.

Theehuis Cruquius

We hebben het pontje voor ons alleen en we gaan op ons gemak naar de overkant. Theehuis Cruquius wenkt ons al. Ik leg ons ‘sponsortientje’ op tafel. Nemen we worteltaart, een kasteeltje of toch pannenkoeken? Het wordt het laatste.

Bonnetjesaffaires

Ik neem me voor om de bonnetjes goed te bewaren. Je weet immers maar nooit. Misschien vindt de belastinginspecteur het niet goed en moet ik het bij m’n inkomen optellen. Of wordt het – zolang we het nog niet hebben uitgegeven – tot m’n vermogen gerekend.

Oeps, ik ben nu al vergeten het bonnetje mee te nemen.

Nog 44 te gaan.

8 maart 2015

Mogen wij een keer mee op pontjestocht?

 ‘Ik ben studente Media & Cultuur (filmwetenschappen) aan de Universiteit van Amsterdam, en ontdekte tijdens het doen van onderzoek voor een documentaire uw blog’

 Zo begon een mail in mijn mailbox.

‘Ik heb samen met twee studiegenoten de opdracht gekregen een korte documentaire te maken over een vrij onderwerp. Ik ben zelf erg gesteld op de pontjes in Amsterdam die over het IJ varen, en las per toeval over de missie van u en uw vriendin Josephine om alle pontjes in Nederland te nemen. Wat ontzettend leuk initiatief. Nu vroeg ik mij af of mijn twee mede studenten en ik een keer met u mee zouden mogen op een van uw maandelijkse pontjestochten, en of u het leuk zou vinden als we hier een kleine documentaire over zouden maken. Heeft u de pontjes in Amsterdam wel eens bevaren?

In onze documentaire zouden we heel graag willen ontdekken hoe jullie ooit tot het doel om samen alle pontjes in Nederland te bevaren zijn gekomen. Ook zouden we hierin willen laten zien hoe de voorbereidingen en alle andere bijkomstigheden zoals vervoer voor een dag op pad verlopen: van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds na de tocht. Josephine en u zijn de belangrijkste factor van de film en daarom proberen we zelf op de achtergrond te blijven tijdens de dag en u vooral gezellig te spreken en vragen te stellen.

Op de weblog lazen we dat u al vijftien jaar samen pontjes bevaart, wat gaaf. We vinden het hierom belangrijk dat in de documentaire ook de nadruk wordt gelegd op uw bijzondere vriendschap.

Wij zullen alle drie ook onze fietsen meenemen zodat we precies zoals jullie een pontjesdag kunnen doorbrengen.’

Wanneer we op Amsterdam CS uit de trein stappen, staan Janne, Yannick en Wyneke al op ons te wachten. We krijgen de eerste instructies. Er worden vragen aan ons gesteld, maar die vraag wordt eruit geknipt. De vraag moeten we in ons antwoord verwerken. Ik ben dat – geloof ik – iedere keer vergeten.

We steken eerst met z’n vijven het IJ over om in Amsterdam Noord te komen. Het ritueel van het bespreken van de te volgen route naar het pontje wordt gefilmd.
Het regent en dat zal de hele dag zo blijven. Cameraman, Yannick, jongleert met zijn paraplu en camera op de fiets.

 

Klaar voor het eerste pontje

Gebruiken jullie geen Google maps?

Josephine legt uit dat dit om verschillende redenen niet handig is. Google maps verbruikt veel stroom en Mb’s, het scherm valt regelmatig uit, door de zon kun je het scherm niet goed lezen en je wilt niet dat hij nat wordt. Een papieren kaart is praktischer: je vouwt de kaart zodanig dat hij in het doorzichtige gedeelte van de stuurtas past. Al rijdend kun je de route bepalen. Regelmatig moet de kaart anders gevouwen worden, omdat we van de kaart zijn ‘af’gereden. Dat geeft ons meteen een moment om even uit te blazen. Het in- en uitvouwen van de kaart (Josephine maakt grootse gebaren) heeft iets romantisch. Bovendien is de kans groter dat voorbijgangers vragen of ze je kunnen helpen. Als je op een scherm tuurt, maakt je niet zo gauw contact met mensen.

Na een paar keer heen en weer rijden, hebben we Schellingwoude gevonden.

 

De route naar de twee pontjes

‘Nemen we de fietsen mee of laten we die hier staan?’
‘Zo te zien, is het een graspad, laten we maar gaan lopen.’
Ons getrainde oog ziet al snel dat er verderop een watertje is en we zien de contouren van een opwindspoel en een kabel.
Hé, een geheel onbekend mechaniek. Het is wel een draaimechaniek, maar het is moeilijk om de klep die moet voorkomen dat het wiel gaat terugdraaien, op zijn plaats te houden.

 

'Hoe werkt het nu?'

Zo, dat was het West-pontje en nu op naar het Oost-pontje. Daar gaan Josephine en ik alleen naar de overkant en stappen – volgens de regels – even af, want anders geldt hij niet.

Hebben jullie volgers?

We hebben volgers op de weblog.

‘Nee, we bedoelen mensen, die dit ook gaan doen’ Nee, de lezers vinden het wel leuk wat we doen en ze lezen graag het verslag en reageren daar – meestal mondeling – op. Belangstellenden vinden onze passie wel fascinerend, maar ik heb nog nooit een vraag gehad hoe je dat aanpakt.
Een standaardreactie van mensen is: “Ken je het pontje bij ……………………?”

Wat maakt dat jullie al zo lang dit doen?

Het is prettig om een doel te hebben. Zonder doel rijd je vaak dezelfde rondjes. Nu kom je overal in Nederland. Hadden jullie gedacht dat hier in het Noordoosten van Amsterdam zo’n mooi stukje natuur is? Zojuist hebben we langs het IJ gelopen  met aan de andere kant een schapen- en een paardenweide.  En dat we aan het einde ineens een klein wijkje met huizen aantroffen, was ook een verrassing.
Het vinden van een pontje is een uitdaging. Vandaag is het redelijk snel gegaan.

Josephine vertelt

Waar is jullie vriendschap op gebaseerd?

Accepteren dat de ander is, zoals die is. Niet zeuren. Als je iets afspreekt, houd je je er aan. De vanzelfsprekendheid waarmee we zaken oplossen. De gedeelde liefde voor het fietsen, de Nederlandse natuur, het ‘avontuur’ en natuurlijk de interesse in pontjes.

Duidelijker dan het in het door ons opgestelde Pontjesreglement kan ik het niet zeggen: Alle criteria die we in de loop der jaren hebben aangelegd, zijn nooit op papier gezet, en toch zijn ze intuïtief voor beiden duidelijk.

Wat is het oudste pontje van Nederland?

Ik had me op veel vragen voorbereid, zoals hoeveel kilometer rijden jullie per jaar of per keer en hoeveel pontjes doen jullie per jaar? Maar op deze vraag moest ik het antwoord schuldig blijven. Gelukkig is er de nieuwe Bosatlas van onze culturele erfgoed:

Vóór de bouw van bruggen en tunnels waren veerponten essentiële schakels in het wegverkeer; feitelijk horen ze bij het wegennet. Sommige veerverbindingen bestaan al sinds de middeleeuwen, zoals het Lexkesveer bij Wageningen, de veren Dieren-Olburgen en Zwolle-Hattem, het Kralingse Veer en het Katendrechtse veer.

Restaurant De Pont

Tevreden stellen we vast dat niemand meer droge voeten heeft. Op naar de koffie en de appeltaart, die ons aangeboden wordt door onze drie medereizigers. Wyneke weet nog een leuke doorsteek over een sluis en dan is daar café-restaurant De Pont.

 Nu mag Janne eindelijk haar functie uitoefenen, die van geluidsvrouw. In de regen was haar rol beperkt tot het ophouden van de paraplu. 

De microfoon wordt van de camera afgehaald en meer gericht gebruikt.

Zoals afgesproken, heb ik m’n administratie meegenomen en wikkel deze af onder het toeziend oog van de camera. In de behaaglijke warmte van De Pont kunnen we ook de pontjeskaart laten zien, waar alle pontjes van Nederland op staan.

Reuze handig, die vouwlijnen.

Terwijl het personeel zoekt naar de vellen papier – met vouwlijnen- waarmee je een bootje kunt vouwen, praten we nog even na over de opleiding, die ze alle drie volgen.

‘Ik begrijp nu waarom jullie de regel ingesteld hebben, dat er pas wat gedronken mag worden na 20 kilometer. Ik heb helemaal geen zin meer om nog verder te fietsen,’ zegt Wyneke ten afscheid.

We kijken terug op een gezellige dag met drie enthousiaste jonge mensen, met een oprechte belangstelling voor ons, onze missie en onze vriendschap.

Twee pontjes gedaan, nog 45 te gaan.

16 november 2014