woensdag 28 mei 2008

Molletjesveer

Zodra ik een station betreed, treedt onmiddellijk de omroepinstallatie in werking. Het lijkt wel of er een detectiepoortje aanwezig is dat op mij is afgesteld. Vaak gaat het helemaal niet over mijn trein, maar vandaag wel. Hij rijdt een andere route en hij doet Haarlem en Heemstede-Aerdenhout niet aan. Ik kijk op de reisinstructies van Josephine. Die haltes staan er helemaal niet op. Ik houd het er maar op dat dit al bekend was, toen Josephine de reisinstructies stuurde.

Schiphol
In Rotterdam-Centraal stapt een man in, die in het algemeen vraagt of deze trein in Schiphol stopt. Ik houd mijn mond, maar andere mensen menen dat de trein niet in Schiphol stopt. “Maar de conducteur zei van wel,” vervolgt de man op klagende toon. Waarop een vrouw zegt dat hij daar dan maar op moet vertrouwen. Bij elke halte loopt de man naar het balkon en vraagt aan Jan en alleman of de trein in Schiphol stopt. We naderen Schiphol en ineens roept hij keihard “Kijk eens, vliegtuigen! Wat mooi.” Niemand reageert. Mijn gedachten dwalen af naar de dagelijkse reizen met de blauwe tram vanuit Leidschendam naar mijn lagere school in Den Haag. In die tijd een hele onderneming en regelmatig werd aan mijn ouders gevraagd of ik een kind wilde begeleiden naar haar of zijn school. Mijn mening werd niet gevraagd. Zo moest ik een paar jaar Nel, die het syndroom van Down had, begeleiden naar school. Op televisie zie ik altijd dat die mensen heel vrolijk zijn. Zo niet, Nel. Ze stompte altijd heel venijnig met haar elleboog. Als de tram volliep, zeiden mensen altijd: “Gaan jullie maar samen op een zitplaats zitten,” wat betekende dat ik na een paar elleboogstoten op de grond zat.
Later kwam het verzoek aan mijn ouders of ik een tweede meisje met het syndroom van Down wilde meenemen. Die was gelukkig wat vrolijker, maar ze zong zomer en winter keihard Sinterklaasliedjes, waar ik me voor schaamde. Als het me nu zou overkomen, zou ik vrolijk meezingen, maar als kind vond ik het vreselijk.
Zo heb ik gedurende mijn lagere-schooljaren 5 kinderen begeleid naar school. De andere 3 hadden niet het syndroom van Down, maar hadden ook de onhebbelijkheid niet te willen opstaan voor volwassenen. Bovendien praatten ze heel hard. En daarvoor schaamde ik mij ook. Het begeleiden was niet het ergste, maar het feit dat je geen vrijheid had om van je route af te wijken of met een schoolvriendinnetje mee te gaan. Je zult mij dus nooit zien carpoolen. Maar ik denk dat het voor de ouders van die kinderen veel erger was. Ik kan zo nog het beeld van de ouders van Nel oproepen. Twee oude mensen, die elke ochtend en elke middag bij de halte stonden om haar over te dragen of weer terug te nemen.

Hoe een simpele ziel je gedachten zo kan laten afdwalen. En gelukkig voor hem stopte de trein inderdaad in Schiphol.
Zowaar treffen Josephine en ik elkaar op Amsterdam-Sloterdijk waar we moeten overstappen naar Krommenie met een half uur pauze. Een mooi station en vanaf het damestoilet kan ik het kantoor van Reed Elsevier zien.

De Zaanse Schans
Zaandam kent verschillende haltes en als een Japans gezin bij de eerste de beste halte wil uitstappen, dirigeert de conducteur ze weer terug in de trein met de opmerking: “Most Asian people get off the train at the next stop.” De Japanners stappen weer in en ik controleer bij de volgende halte of er veel Aziaten zijn onder de treinverlaters. Het klopt.

De ene vaart is de andere niet
In Krommenie verlaten alleen twee rasechte Nederlanders de trein. Al snel passeren we mooie Zaanse huizen en we roepen dat je daarvoor helemaal niet naar de Zaanse Schans hoeft. Bij een vaart aangekomen, ligt er een zelfbedieningsveer klaar en ik ben ervan overtuigd dat het de Knollendammervaart is en dat we dat pontje al op 16 augustus 2003 hebben gedaan.
Om het pontje aan de kant te krijgen moet je op een pedaal drukken en meteen draaien. Wij constateren dat op die manier onze boezem in de weg zit. Aangezien we beiden aan onze boezem zijn gehecht, willen we die niet op het spel zetten. De oplossing: de een pedalleert en de ander draait.
Echt recht voor de kant wil hij niet komen en ik werp mijn gewicht in de strijd, zodat ik de pont aangesloten houdt aan de oever en Josephine de fietsen de pont oprijdt. Ik constateer dat deze houding een goede oefening is voor mijn hamstring. Gezamelijk draaien en pedalleren we naar de overkant. Op naar het Molletjesveer, zo genoemd naar een veerman met de naam Mol, over de Nauernasche vaart. We fietsen naar het volgende bootjessymbool op de kaart. “Hé, dit is het pontje over de Markervaart en die hebben we ook al in 2003 gedaan; we zijn te ver doorgereden. Oh, en dan was de eerste pont toch de beoogde pont.”

Première DVD “Pontje Doen”
Het ziet er altijd zo relaxed uit als mensen zo’n zelfbedieningsveer bedienen, maar het is moeilijker dan je denkt. Zo was ik afgelopen donderdag, 22 mei 2008, bij de première van de DVD “Pontje Doen” van Menno Mennes en Jan Smelik. Heel toepasselijk in het Veerhuis bij het motorgierveer over de Nederrijn bij Opheusden. Uiteraard had ik ervoor gekozen om van de overkant te komen, zodat ik met het veer over kon varen. Deze overtocht geldt niet volgens het Pontjesreglement, omdat ik niet met de fiets was en Josephine verhinderd was. Tijdens die bijeenkomst werden er voorproefjes gedraaid uit de 2 DVD’s en daar zie je dat meer mensen moeite hebben met dit soort veren. Zo komt er om 9 uur een man aan bij zo’n pont, een andere man komt erbij en vertrekt weer; later komen er nog 2 echtparen bij en met z’n allen zijn ze niet in staat om de pont aan de praat te krijgen. Om 10 uur fietsen ze allemaal weer weg zonder overgevaren te zijn. Even later zie je een vrouw gezellig op de kast met draaimechanisme leunen, terwijl ze in sappig Amsterdams met haar partner keuvelt die de pont moeiteloos naar de overkant draait. Het is gewoon een kwestie van de goede kant op draaien!
Als je Josephine en mij "live" op een pontje wil zien, moet je de DVD "Pontje Doen" kopen. Bij de provincie Noordholland kom je ons tegen op het pontje NH36 bij het café Klein Kalfje in Amsterdam. Als je van Hollandse landschappen houdt, is deze DVD een aanrader.

Ilpendam en Landsmeer
Op naar Ilpendam om de 2 andere ponten voor vandaag te doen. Als we Ilpendam naderen, staan er allerlei omleidingen aangegeven, maar wij rijden stoïcijns door en we worden beloond, het elektrisch kabelmotorveer over het Noordhollands kanaal vaart gewoon. Het veer is bijna net zo lang als het kanaal breeed is. Een electromotor draait de kabel rond en de veerbaas remt hem met een soort klem af of zoiets. Het ziet er in ieder geval stoer uit wat hij doet. Op de wal staan stoplichten en zodra het veer aanlegt, springen de stoplichten op de kruisende Jaagweg op rood en kunnen de pontverlaters veilig oversteken. Hetzelfde systeem functioneert bij Landsmeer. Aan de overkant moet het verkeer zich opstellen en de bel luiden; prompt gaan de stoplichten voor het kruisende verkeer op rood en kunnen wij oversteken.


Van Landsmeer is het nog maar een klein stukje naar Zaandam. Het station wordt verbouwd en we worden verzocht om de blauwe lijnen te volgen voor de lift. Eigenzinnig als Josephine is, rijdt ze naast de blauwe lijn. Net op het moment dat ik roep, dat ze wel de blauwe lijn moet volgen, rijd ik tegen een hek aan. Triomfantelijk staat Josephine voor de lift. Gehoorzaamheid wordt niet altijd beloond.

Nog 91 te gaan.

8 opmerkingen:

Josephine zei

Gelukkig hebben mijn ouders je niet gevraagd of je me mee wilt nemen!

Anoniem zei

Dank je wel Bettie,

Dit was wéér een leuk verhaal! Jij hebt nu eenmaal een leuke manier van schrijven. Ik ga er vanuit dat je het molletjesveer wat jullie nu o.a. gedaan hebben, hebt herkend. Dit was het veer waar die twee oudere mensen moeite mee hadden, maar wel aan de overkant zijn gekomen.

Groetjes aan Josephine!

Menno.

Anoniem zei

Hoipipeloi,

Leuk pontjesverhaal. Jammer dat de blauwe tram er niet meer is, dan had je mij kunnen begeleiden.
Zijn je benen nog bruin???

groetjes Corrie
o ja ook van Herman

Anoniem zei

Wat een anatomisch verhaal!

Walter Laros

Anoniem zei

Bettie,

Leuk verhaal, bedankt voor de tip. Jammer dat jullie niet op dezelfde dag pontje NH-51 (Zaandam - Zaanse Schans) hebben overgeslagen. Met
een kleine omweg hadden jullie nog een extra pontje gehad.

Een kleine verbtering. In de rechterkolom staan een aantal foto's. Bij één staat er genoemd "pontje Gouderak". De foto is van het pontje bij de Steinse Hout nabij de wijk Goverwelle in Gouda (ZH-15).

Met vr.gr.
Wim Kusee

Anoniem zei

Hallo Bettie,

Vandaag een leuk radio-interview gedaan bij Radio West, in het lunchprogramma Roukost, waarin ik jullie in naar voren heb gebracht. Naar aanleiding hiervan heb ik een radiomaakster (Helga Favier) jouw e-mailadres gegeven en zij neemt contact met jou op. Ze verheugt zich nu al om een dag met jullie mee te gaan!

Laat maar weten hoe het afloopt en wanner het te beluisteren is!

Groetjes,

Menno.

Marijke zei

Hoi Bettie,

nou was ik de eerste die reageerde en nou is m'n reactie verdwenen (in de krochten van het internet, neem ik aan). Ik vroeg of er ook een verhaal van jou staat in het boekje met pontjesverhalen, want dan moet ik dat -naast de DVD- ook nog aanschaffen!

Ton zei

Ja Bettie, Ik ken dat verschijnsel: je komt het station binnen en onmiddellijk wordt er van alles omgeroepen. Ikzelf heb een tijdje gehad dat wanneer ik 's avonds laat onder een lantarenpaal liep, de lamp spontaan doorbrandde. Ik noemde dat mijn ‘chemische uitstraling’, die er trouwens ook voor zorgt dat het bier in mijn glas direct doodslaat.
Mooi verhaal over het begeleiden van die meisjes met het syndroom van Down. Daar zit je als lagere-schoolganger niet op te wachten. Met Nel bedoel je toch niet ‘onze’ Nel, he Bettie? Het is me tenminste bij haar nooit opgevallen, hoewel ze af en toe wel ‘vreemd’ kon doen.
Wel leuk dat je vanuit het damestoilet in Amsterdam-Sloterdijk het kantoor van Reed Elsevier kunt zien. Wanneer we dadelijk in Amsterdam gehuisvest zijn, ga ik controleren of je het gebouw ook vanuit de herentoiletten kunt zien. En andersom natuurlijk: of je vanuit Reed Elsevier bij de damestoiletten naar binnen kunt kijken...! Best wel spannend allemaal.
Ja, en dan dat verhaal over die boezem die jullie in de weg zit. Die Amazones waren zo gek nog niet, maar ik begrijp dat jullie daar niet over piekeren.
De website van Holland Heritage bezocht en ik moet zeggen: het ziet er allemaal goed uit. Die Menno houdt van onthaasten en dus heeft hij mijn sympathie. Prachtige beelden over molens bekeken. Op die manier wordt een stukje verdwijnende puur Hollandse cultuur/natuur vastgelegd en dat valt alleen maar toe te juichen.
Verder heb ik natuurlijk weer niets van de route begrepen: Rotterdam, Schiphol, Krommenie, Zaandam, Molletjesveer, Nauernasche vaart, Markervaart, Ilpendam, Landsmeer... Er moet toch echt een routekaartje bij, Bettie, anders kan ik het niet volgen.Misschien iets voor het volgende pontjesverhaal?