Afscheid van onze trouwe stalen rossen

In 2005 en 2008 kwamen onze huidige fietsen in ons leven. Een donkerblauweTarget Nevada Special voor mij en een helblauwe Santos Travel Master voor Josephine.

Aan de komst van mijn fiets zit een verhaal vast. Op 3 december 2005 reden we in de buurt van Katwijk en ik had weer eens een lekke band. Josephine versaagt niet, zet m’n fiets op z’n kop en vervangt de binnenband. Het oppompen met zo’n klein pompje is niet ideaal. Toen we langs E.H. van Galen tweewielers in Katwijk fietsten, vroeg ik of ik daar m’n band verder mocht oppompen. Terwijl ik sta te pompen, komt de eigenaar naar buiten en zegt “Ik heb een mooie aanbieding voor u. En u kunt deze inruilen.’ We lopen met hem de showroom in en zien m’n huidige fiets staan. Als Josephine er niet bij was geweest, had ik hem niet gekocht. Ze knikt goedkeurend. Het blijkt dat de fiets 699 euro kost, met de inruil komt het uit op 400 euro.
‘Hier is een leenfiets. Als jullie nog even gaan fietsen, staat hij voor jullie klaar.’ We fietsen naar de boulevard en eten daar een pannenkoek. Als we terugkomen, is de bidonhouder overgezet en kan ik er zo op wegrijden. Bijna 18 jaar later en  25.499 op de teller, heeft hij zijn dienst wel bewezen. Toch neem ik node afscheid van hem, maar ik moet wel.

Inmiddels heb ik mijn nieuwe elektrische fiets Cube Supreme Hybrid SE 500 binnen, maar Josephine heeft de hare, een Velo de Ville SEB 490 nog niet. Nog een laatste analoge tocht?
‘Laten we dichtbij blijven, ik kom wel naar jou toe.’ ‘Er is een speelpontje in het Schollebos. Laten we daarnaar toe rijden,’

Terwijl we op ons gemak peddelen, halen we herinneringen op aan onze fietsen. Weet je nog dat we ze een keer moesten achterlaten midden in Rotterdam om met de watertaxi naar hotel New York te varen (2007)? We hadden ze wel aan elkaar vastgemaakt en vastgezet aan een hek.

En die keer in 2007 dat we door het water moesten waden? Het was hoog water en wij waren ons van niets bewust. Aangekomen aan de overkant meldde de kapitein van ’t Kleine Veer doodleuk dat we naar de kant moesten waden. De loopplank werd neergelaten en de dapperen onder ons (waaronder ik) reden de loopplank af met de benen in de lucht. Helaas is daar geen foto van gemaakt; wel dat Josephine waardig door het water schrijdt. We waren zo weer opgedroogd; het was 25 graden. 

Wij houden onze fietsen graag in het zicht, maar soms moet je ze uit handen geven, zoals in 2017 op de zeilende veerdienst met skûtsje “Aleida Hendrika” over het Heegermeer (Fr.). Josephine werd gelijk aan het werk gezet.

Verdwenen ze daar nog in het ruim. In 2019 werden onze fietsen gewoon op dek  vastgebonden aan de neergelaten mast van de klipperaak Liquenda II over het Haringvliet.

Weer of geen weer we gingen altijd op pad. En de fietsen moesten ons maar volgen. Op deze novemberdag in 2008 vroeg een jongeman in de trein verbaasd of we gingen fietsen. Wij antwoordden bevestigend
‘Maar jij toch ook?’
‘Ik ga hem alleen naar de winterstalling brengen,’ zei hij.
De veerman van de motorgierpont ‘Geldersweert’ waar we helemaal alleen op staan vraagt bezorgd of we nog ver moeten.
Kortom de hele dag fietsen we in de regen, hagel en natte sneeuw. Zelfs het bankje waar we op neerstrijken, is beijzeld.

Mochten de fietsen eerst nog heerlijk met de trein reizen, nu moeten ze in weer en wind op de fietsdrager staan.

Terug naar het heden. Inmiddels zijn we gearriveerd bij het pannenkoekenrestaurant in het Schollebos. De aanlegsteiger is leeg.

‘Tja,’ zegt Josephine ‘als je het zo op een rijtje zet, hebben ze heel wat met ons meegemaakt. We moeten ze aanstonds maar bedanken:

Stoere fiets,

Hartelijk dank voor alle keren dat ik op je mocht rijden De tijd is nu gekomen om afscheid te nemen van je maar ik heb genoten van je. 

Dank je wel.

 

Nog steeds 314 pontjes gedaan.

19 augustus 2023.

Fietsende coaches toegestaan

Bij de Buitenkaag varen negen pontjes heen en weer en daarvan hebben we er op 14 juni 2003 maar liefst vijf gedaan. Maar ja er komen er elke keer weer bij, zoals die we vandaag gaan doen. Die is op 28 augustus 2021 in de vaart gekomen.

Op het parkeerterrein van supermarkt Hoogvliet in Leiderdorp hebben we afgesproken. Bij aankomst zie ik dat het parkeerterrein heel klein is en ik besluit om de auto in een parkeervak in de straat te zetten. Onder een boom en ik zie dat de overkant in de schaduw ligt en ik vermoed dat de schaduw wel aan deze kant zal zijn als ik terugkom. Het zal 31 graden worden volgens de weerman.

Waar zouden we zijn zonder onze mobiele telefoon?

Om 10 uur is Josephine er nog niet. Ik bel haar en ze neemt meteen op. ‘Ik ben er ook.’ Tegelijkertijd zie ik haar staan nog geen 150 meter van me vandaan.
Terwijl we naar het eerste knooppunt van de route fietsen memoreren we dat we vroeger toen we nog geen mobiele telefoon hadden elkaar maar één keer zijn misgelopen. Ik stond op het Staatsspoor en Josephine op het Hollands spoor in Den Haag. Na een half uur gewacht te hebben, zijn we beiden maar een rondje gaan fietsen. Vanaf die tijd gold de afspraak: Als de ander er na een half uur nog niet is, ga je gewoon alleen een stukje fietsen.
Oplettende lezertjes denken natuurlijk: Dan had je elkaar toch bij het pontje kunnen ontmoeten! Maar helaas, toen deden we nog geen pontjes. Onze eerste tocht was in augustus 1998 in Friesland.

Sweilandpolder

Al snel rijden we in een weids landschap. In zo’n landschap heb je meestal kaarsrechte wegen, maar hier kronkelende de paden in haarspeldbochten. Als je niet uitkijkt, duik je pardoes een sloot in.
Maar wat is dat nu?

Lakenvelders

Een grote kudde Lakenvelders. Een machtig gezicht is het. Ik zei tegen Josephine ‘rijd jij maar vooruit, dan maak ik een paar foto’s.’ Bij de kudde gekomen, stappen de koeien en kalveren het fietspad af. Het is alsof de Rode Zee zich voor Josephine opent.
Nu ben ik aan de beurt. Aangekomen bij de kudde stapt een kalf het fietspad op en verspert mij de weg. Hij kijkt me aan met zijn door vliegen omrande ogen. Ik stap af en wacht tot hij zich verwaardigt mij door te laten.

Dat doet me denken aan een coachopleidingsweekend. Je kon kiezen uit verschillende soorten. ‘Coachen met paarden’ leek me wel wat. Het paard stond in een manegebak en je moest het paard dwingen jou te volgen. Toen ik het touw beetpakte dat aan zijn halter zat, dacht ik ‘Wie ben ik dat ik dit prachtige dier commando’s ga geven?’ Ik liet hem rustig zijn gang gaan. ‘Geen leiderschapskwaliteiten!’ concludeerde de cursusleider. ‘Volgende.’

Het Sweilandveer

 

Ah, een pont op afroep. Ik bel het nummer dat op het bord staat.
‘Het pontje’ is de onmiddellijke reactie.
‘Wij staan bij steiger 2’
‘Ik kom eraan.’

Op het pontje is alles anders, ineens bepalen je benen niet meer het ritme, maar de door zonnecollectoren aangedreven motor.

 

‘Hé, we steken niet over, maar varen evenwijdig aan het fietspad,’ zeg ik
‘We zijn zojuist een inham voorbij gevaren,’ merkt Josephine op.
‘Ah, en daar was geen brug.’

Aangekomen bij steiger 1, kijkt Josephine op haar briefje met knooppuntennummers. Knooppunt 39 staat in het midden van haar briefje. Dat betekent dat we de route andersom vervolgen. We komen door Oud Ade en Rijpwetering.

Bij een bankje bij een molen stoppen we voor een boterham.

 

We zwoegen voort en als we langs de Zeijl rijden, zeg ik ‘Als we de volgende brug overgaan, zijn we weer bij de auto.
‘Eerst nog even een bankje,’ stelt Josephine voor. Ondertussen zien we een bord ‘Fietsende coaches toegestaan’. Wat zouden ze daarmee bedoelen?
‘Misschien zo’n coach die een roeiploeg begeleidt?’
‘Zou het hetzelfde zijn als “wandelcoach” dat heb jij toch een tijdje gedaan?’ vraagt Josephine.

Op het bankje zoek ik ‘fietsende coach’ op. Het is zoals Josephine suggereerde, lees ik: ‘Al fietsend gaan we met elkaar in gesprek … je voelt je vrijer en al binnen enkele kilometers …’

Nou dan zijn wij ook fietsende coaches. We zijn toch altijd in gesprek als we fietsen. Is de conclusie van Josephine.

Inmiddels 314 pontjes gedaan.

8 juli 2023.

Zuidelijk Flevoland

 Pontjes verbinden ons met de prachtigste plekjes van Nederland. Zo ontdekken we met elke tocht steeds meer Nederland. Vandaag is dat Zuidelijke Flevoland.

Eindelijk gaan de fietsen weer mee. We laden ze af bij het Flevoplein in Zeewolde.
Eerst gaan we het pontje doen.

 

Een opa is met zijn kleinzoons aan het spelevaren op het pontje. Terwijl wij wachten tot zij onze kant op komen, verheugen we ons er al op dat opa ons waarschijnlijk naar de overkant zal ‘draaien’.
‘Alstublieft, dames,’ en het drietal loopt naar hun jacht dat even verderop is aangemeerd.

 

We kunnen het zelf ook wel.
Aan de overkant doemt een kademuur op met trappen zonder fietsgootjes ernaast. Josephine vliegt naar boven. Ik kijk bedenkelijk. Gelukkig vindt Josephine een hellende baan rechts van een trap. Die volg ik.
Nu op zoek naar het beginpunt van de fietsknopenpuntenroute die Josephine heeft uitgezet: nummer 19.

 

Ik ken de Flevopolder alleen van de grote wegen die erdoor leiden als we naar Friesland gaan.
Josephine heeft een tocht uitgezet door het Horsterwold, een van de grootste aaneengesloten loofbossen van Nederland, en dat op zeeklei. De paden slingeren zich door het bos met opgeschoten populieren. Geen majestueuze eiken en beuken. Als we na een bocht door de pluizen van de populieren worden overvallen, houden we onze adem in.

 

Ongeveer op de helft van onze fietstocht zien we een bankje achter twee vissers. We gaan er zitten om onze boterhammen op te eten.
We bestuderen de twee. Naast hun stoel staat een plastic bakje waarin maden krioelen.
‘Ik heb al beleg op mijn brood,’ zeg ik
‘Ze passen niet in mijn dieet,’ reageert Josephine.

 

Sinds augustus hebben we niet meer gefietst en het valt ons behoorlijk tegen. We stoppen regelmatig, zogenaamd om de route te bestuderen, maar eigenlijk om even uit te hijgen.
‘We kunnen 73 en 74 overslaan en rechtstreeks naar 19 rijden.’ Stelt Josephine voor.
Dat lijkt mij een goed plan, want ik ben wel aan koffie toe.
Eerst de fiets op de drager zetten; anders hebben we aanstonds geen fut meer.

Horecagelegenheden genoeg in Zeewolde. De terrassen zitten vol en wij gaan binnen zitten. We zijn lang genoeg in de zon geweest.

Onder de cappuccino en thee realiseren we ons dat onze pontjesavonturen niet alleen draaien om het afvinken van een lijstje, maar om het ontdekken van nieuwe plaatsen, het ervaren van de schoonheid van Nederland en het delen van avonturen met elkaar.

Inmiddels 313 pontjes gedaan.

3 juni 2023.

Een lome dag

‘Zal ik een ommetje maken?’ vraagt de veerman als we ons installeren op zijn pontje. Dat willen wij wel. Ik denk nog naïef dat hij dat voorstelt omdat wij wij zijn, maar Josephine veronderstelt dat hij zelf een behoefte heeft aan een ommetje. De Hollandsche IJssel is 50 tot 100 meter breed en ik schat hem hier 50 meter. Een ommetje zou fijn zijn. Hij vaart een stukje richting Capelle en dan draait hij het stuurwiel richting bakboord. Het pontje begint heel langzaam te draaien. ‘Zo, geef je telefoon maar, dan maak ik een foto van jullie.’

Zelfs de jonge aanwas van vrijwilligers op het pontje is 60-plus 

Een artikel in Volkskrant verhaalt over het feit dat het moeilijk is om vrijwilligers te vinden voor pontjes. Het is logisch dat het gepensioneerden zijn, maar ze moeten wel in goede gezondheid zijn, dat gecontroleerd wordt door een arts. Tot hun 84e mogen ze blijven varen; daarna niet meer omdat ze dan niet meer te verzekeren zijn. Dit artikel was voor mij aanleiding om eens in de lijst van nog niet gedane pontjes te kijken, welke daarvan een motorveerpont zijn i.c een pont met vrijwilligers. 

Terwijl ik de lijst doorzoek, realiseer ik me dat we al heel lang geen pontje hebben gedaan met een (vrijwilliger)veerbaas. Ik heb wel weer eens zin in slap ouwehoeren met de vrijwilligers op een pontje. 

Kijk, daar vind ik er een: Met het pontje Gein wordt op incidentele basis gevaren vanaf de binnenstad van Gouda naar het vroegere terrein van de asfaltfabriek aan de zuidoever van de Hollandsche IJssel. 

Pontje Gein of Korne

 Vandaag is het pontje Gein niet in de vaart. Die ligt op de wal voor reparatie. Op zaterdag 15 april is het ‘nieuwe’ pontje Korne voor het eerst sinds 1968 weer ingezet om passagiers te vervoeren. 

Stadsstrand

Na de fotosessie arriveren we aan de overkant. De jongeman van een stel dat staat te wachten, steekt galant zijn hand uit om ons van boord te helpen. We verkennen het terrein. Op het strand onder de nog aanwezige lopende banden van de asfaltfabriek zien we een hemelbed, houten tafels, zitzakken en loungematrassen. Met een beetje fantasie waan je je hier bij een echte strandtent. Qua speelplek is het allemaal niet zo gepolijst, maar wat ruiger. Niet splinter- of roestvrij, maar wel een heerlijke plek voor kinderen om te ravotten.

Strandtent De Vrijheid

Pontje Korne.
De Korne is een kleine rivier in de Betuwe en is een zijtak van de Linge. De Korne stroomt van Buren naar Buurmalsen. 

We gaan op het terras van het restaurant zitten met uitzicht op de Hollandsche IJssel en bestellen flammkuchen die in een houtoven wordt gebakken. Ondertussen zien we het pontje heen en weer varen en inderdaad met alle passagiers wordt een ommetje gevaren. 

De terugtocht

Als we ons aanmelden voor de terugtocht heeft de schipper inmiddels versterking gekregen van een jongeling die mij toefluistert: ‘Het pontje vaart vandaag niet.’ Waarop hij in een schaterlach uitbarst. Hij komt het veergeld innen met een pinapparaat. Contant betalen kan ook, daarvoor heeft hij een mooie leren tas om zijn nek hangen met wisselgeld. 

Als we aan de overkant arriveren, staat er een jong stel te wachten. Ik roep ‘Hij vaart vandaag niet!’ De veerbaas en zijn knecht schieten in de lach. De man van het stel zegt ‘Dan wachten we wel.’
Terwijl we weglopen van het pontje hoor ik: ‘Bettie, Bettie’. Een vriendin komt met haar wandelclub aanrennen om het pontje nog te halen.
‘Rustig aan,’ zegt de veerbaas ‘we komen zo weer terug.’ 

Door het Houtmansplantsoen lopen we terug naar de binnenstad van Gouda en stoppen voor een ijsje bij David’s Gelato Gelateria. Likkend aan mijn ijsje op de brede vensterbank laat ik de dag de revue passeren.
Vanochtend begonnen met een ontmoeting in de bibliotheek van Gouda van mijn golfteammaatje Martine die daar een tentoonstelling bezocht over haar familiegeschiedenis van Kaashandel Maatschappij "Gouda".
En eindigend met de ontmoeting van leesclubvriendin Carla. 

Geroutineerd zet de jonge ijseter zijn fiets voor de deur.

Het voordeel van het zeeklimaat is dat elke dag het weer anders kan zijn. Zo was het ineens een dag boven de 20 graden. Eigenlijk hebben we vandaag niets gedaan, maar we hebben ons wel vermaakt. En … een pontje gedaan.

Inmiddels 312 pontjes gedaan. 

6 mei 2023.

De preciezen contra de rekkelijken

‘Je noteert deze toch wel met potlood?’ vraagt Josephine hoopvol als we Pannenkoekenhuis Midden op ’t Landt in Benschop verlaten.

‘Misschien,’ antwoord ik.

In het pontjestraject heeft ieder zijn taak. Zo ben ik verantwoordelijk voor de administratie van de gedane pontjes.

Een voorbeeld uit het boekje van de Vereniging Vrienden van de Voetveren

Zo schrijf ik in het boekje ‘Overzetveren in de Benelux’ trouw op welke dag we welk pontje hebben gedaan. Daarnaast heb ik een Excel spread sheet waarin ik bijhoud welke pontjes we nog moeten doen. Daarvan moet ik toegeven dat ik dat minder trouw bijhoud.

De laatste versie van het boekje met overzetveren is van 2016 en er zijn  acht pontjes bijgekomen in de provincie Utrecht zie ik in mijn administratie. Daar kies ik het trekpontje in de Lopikerwaard waar een zogenaamd klompenpad is uitgezet, een wandeling over boerenland en dijkjes langs de wetering. De website vermeld dat het pontje vandaag en morgen in de vaart is. De notie dat het broedseizoen waarschijnlijk is aangebroken negeer ik.

Het Benedeneindsepad

We lopen het dijkje op dat ons bij het pontje moet brengen.

Over een paar dagen gaat Josephine een fotoreis naar Japan maken en ik vraag of ze dan ook de beroemde roze bloesem zal zien. ‘Dat hangt er vanaf. We reizen met openbaar vervoer het hele land door en in sommige plaatsen is het er al en op andere moet het nog beginnen. Er is een website waar je het allemaal op kunt volgen. Kijk maar.’

Ongemerkt zijn we bij het pontje gekomen.

 

“Moet ik nu aan het onderste touw trekken of het bovenste?’ vraagt Josephine zich af.
‘Laat maar,’ zeg ik met een blik naar de overkant. ‘Er zit een kettingslot aan. Heb je je betonschaar weer niet bij je?’
‘Nee, en ook niet mijn waadpak.’

 

Aan de ketting.

‘Wat voor dag is het vandaag?’

‘Zondag, 19 maart 2023.’
‘Tsja, hoe lang doen we pontjestochten en hoe lang weten we al dat het broedseizoen op 15 maart begint?’
‘Ze hadden toch pas op maandag het slot erop kunnen doen? Die vogels weten echt niet wanneer het 15 maart is,’ probeer ik nog.

Josephine loopt resoluut weg en met een wegwerpgebaar zegt ze ‘Deze hebben we gedaan.’

Het originele Pontjesreglement schreef voor dat we samen moesten zijn en dat we aan de andere kant op de wal moesten stappen, wilde hij ‘gedaan’ zijn. Daar voldoet dit pontje niet aan, maar sinds een paar jaar zijn we overeengekomen dat ik in een dergelijk geval met potlood de datum aangeef waarop we een eerste poging hebben gedaan. Ik krijg steeds meer het gevoel dat we geen volgende pogingen zullen doen.

Ondertussen genieten we van de natuur en zien 360° geen horizonvervuiling en luisteren we naar de sprakeloze stilte. En dat midden in de Randstad.

 

Even verderop gaan we op een bankje zitten en kijken over de watervlakte in de wetenschap dat hier een waterberging wordt gecreëerd om tijdens extreem natte periodes het water vast te houden en later door te voeren.

Zoals alles, is het opstapje over het hek om het gebied te verlaten, afgestemd op de lengt van de gemiddelde man: 180,8 cm. Josephine komt daar lang niet aan, maar is niet voor één gat te vangen

Inmiddels 311 pontjes gedaan.

19 maart 2023.

Josephine eet haar pannenkoek niet op

Trouwe fans weten dat ik een dikke duim heb, maar dit is echt gebeurd.

Zaterdag ontplofte onze Whatsapp. Geschrokken fans meldden ons:

 Pontje met 25 man omgeslagen in natuurgebied, drie gewonden

“In een natuurgebied in Zuidland in Zuid-Holland is een pontje omgeslagen. Op het moment dat dat gebeurde stonden er zo'n 25 mensen op de trekpont. Het gaat om een groep vrijwilligers, laat de veiligheidsregio weten. Drie personen raakten gewond. Eén persoon is gereanimeerd. Twee anderen zijn met onderkoelingsverschijnselen naar het ziekenhuis overgebracht.

Schalkwijk Polder Bokhoven

Laten we nu net dit pontje zondag op het programma hebben staan. Ik wilde nog wel gaan als een ramptoerist, maar Josephine was weer de wijste. Zo reisden we af naar Schalkwijk in Utrecht.

Ik parkeer de auto op de door Josephine aangegeven locatie. Een echtpaar komt aangelopen. Ik vermoed dat het pontje niet ver is, dus ik schiet ze aan.

Weet u waar het pontje ligt? begin ik.
‘Waar wilt u naartoe? vraagt de man.
Ik kijk hem verbijsterd aan.
‘Wilt u naar Culemborg?’ vraagt de man behulpzaam.
Ik weet nog niet wat ik moet zeggen.
‘Over welke rivier wilt u? De man blijft geduldig.
Ik mompel ‘Over een sloot.’
‘Oh, zegt de vrouw, ‘u bedoelt het trekpontje. Dat ligt daar.’ Ze wijst naar een hek nog geen 400 meter vanwaar we staan. ‘En u kunt zo naar de kerk lopen en langs de andere kant weer terug, dat is zo’n 4 km.’

Nu dit misverstand is opgelost, kunnen we van start.

 

Het water dat is ontstaan door het ontwikkelen van een waterberging

 in de polder onder Schalkwijk kan met pontje worden overgestoken.

We moeten eerst een lange houten vlonder over en daar is ‘ie dan. Ik verbaas me er altijd over dat er in een niemandsland een keurig onderhouden pontje ligt. De veerstoep heeft een keurige houten trap naar het niveau van het pontje. Soepel glijdt hij door het water. Rechts een beeld van een ruiter van Corten staal in.

 

De ruiter met zijn paard verbeeldt het verleden toen inundatie een middel was om de vijand op afstand te houden, totdat de uitvinding van het vliegtuig zijn intrede deed.

Wij zijn de enigen die op de kerk aanlopen, de andere wandelaars komen van de andere kant. Nee, niet uit de kerk. Ze hebben geen vrome gezichten.

'Wat ga je over deze tocht schrijven?' vraagt Josephine. ‘In principe rijden we ernaartoe, varen over en gaan weer maar huis.’
‘Ik ga over onze pannenkoekenavonturen schrijven, zeg ik. ‘Ik heb 148 pontjestochten beschreven en in 41 daarvan komt het woord pannenkoeken voor.’

Hieronder een selectie:

Het Kleine Café                                                                                          25 maart 2018

Als we de deur open doen, gaapt een donker gat ons aan, waar hardrock uit schalt. De vrouw achter de bar reageert verschrikt als we onze bestelling doorgeven: een pannenkoek naturel en een met spek. In onvervalst Amsterdam vraagt ze zich af of ze die pannenkoeken kan serveren. Op onze vraag welke ze dan wel kan laten bereiden, leidt tot overleg met de keuken. Het oordeel luidt: ze kunnen beide bereid worden.
Inmiddels zijn wij verkast naar een zaal achterin. Hier is de muziek minder goed te horen. Tussen de opgestapelde terrasstoelen, vaatwerk, een stofzuiger, een teddybeer en ander ongeregeld goed eten we onze pannenkoek op. Hij smaakt voortreffelijk. Beide pannenkoeken hebben een vleugje kaneel.

 

De Graanhalm                                                                                             2 juli 2017

Van het rustige kwelderlandschap met hier een daar een toefje bomen fietsen we het drukke, toeristische Burgh Haamstede binnen.

In de tuin van Pannenkoekenmolen de Graanhalm schuiven we aan bij een tafel met vier Zwitsers. Deze bestellen twee pannenkoeken en de serveerster vraagt of ze ‘zwei Teller’ extra moet geven. Ja, dat is goed. We bestellen zoals altijd een pannenkoek naturel en een met spek en appel. Mmmm, het zijn volkoren pannenkoeken. Josephine overhandigt mij meteen de flacon met crazy stroop met de woorden: “Dat lijkt me echt iets voor jou.” Onze tafelgenoten kijken met belangstelling naar het hanteren van de schenkstroop. Of ik een beertje teken? Nee, een aapje.

 

 

’t Pannenkoekhuis in Wageningen                                                     31 juli 2016

Blijkt dat je nichtje haar eetcafé in Wageningen heeft omgetoverd tot pannenkoekenhuis, dan gaan onze speekselklieren gelijk werken. Is er een pontje in de buurt? Jawel, vorig jaar is er een pontje gaan varen in de zomermaanden tussen Renkum en Heteren. Even voor tweeën staan we voor de deur. We worden enthousiast begroet. De ‘Van Venen’ lopen de deur niet plat bij elkaar, maar nu is er een goede aanleiding (pannenkoek) om eens langs te gaan. Martin bakt een uitstekende luchtige pannenkoek, terwijl Miranda (de oudste dochter van mijn jongste broer) ons vertelt hoe er veel proeverijen van pannenkoeken door de buren zijn gedaan, voordat ze de stap hebben gewaagd. De boerenpannenkoek loopt het hardst. Wij blijven trouw aan onze vaste keuze: voor mij een pannenkoek naturel en voor Josephine een met spek en appel. Een heerlijke luchtige pannenkoek.

 

Auto gegrepen door trein in Oudesluis                                 22 februari 2014

De omroeper: 'Er rijden geen treinen tussen Anna Paulowna en Schagen wegens een ongeval. Er worden bussen ingezet. Het spoor zal omstreeks vijf uur weer vrij zijn.
We gaan op zoek naar een pannenkoek. Altijd een troostrijke bezigheid: pannenkoeken eten. Ik vraag aan een puber bij de bushalte waar we een pannenkoek kunnen eten. Ze rolt met haar ogen bij het idee al dat ik dat uitgerekend aan haar vraag. Later zegt Josephine: ‘Ja, dat is natuurlijk helemaal niet cool.’
Je vent lastig?!!
De horeca ziet er troosteloos uit tot we Diverzo ontdekken. Het blijkt een echtgenotencrèche te zijn. Terwijl zij in de belendende winkel kleding past, zorgt het horecapersoneel gratis voor hem. Zij hoeft alleen de consumpties af te rekenen.
Op de kaart staat alleen een pannenkoek onder het opschrift ‘Kids’. Wij vragen of die ook voor volwassenen geldt. ‘We maken er gewoon een grotemensenpannenkoek van,’ luidt het antwoord.

“Eet maar rustig je pannenkoek op ...                          4 september 2007

dan kom ik jullie over een uur halen” riep de pontbaas. “Helemaal niet, we zitten hier al 40 minuten en we willen ons label* niet opgeven.” Josephine propt gauw de laatste happen in haar mond. Ik rol de rest van mijn pannenkoek in een servetje en we spoeden ons naar het pontje.

* Het was voor het eerst dat we de methode van labels tegenkwamen. Je pakt een label uit het bakje en je kunt dan iets gaan eten of drinken terwijl je wacht zonder dat je je plaats op het pontje verspeelt.

Kasteel Doornenburg                                                                 8 september 2008

Links verheft zich ineens kasteel Doornenburg, waar Floris is gefilmd. Josephine is jong genoeg voor Floris, maar zij heeft warmere herinneringen aan Thierry de Slingeraar.
Hier tekent zich een generatiekloof af. Ik herinner mij alleen maar
“Coco en de vliegende knorrepot”, Dappere Dodo en Mik en Mak

We steken met motorgierveer Willem het Pannerdens kanaal over naar Pannerden. Met zoveel overeenkomst in letters verwachten wij wel een pannenkoekrestaurant. De plaatselijke kroeg biedt uitkomst. Terwijl de vrouwelijke uitbater de cappuccino mèt cafeïne voor me neerzet, vraagt ze: “Decaf is dat cafeïnevrij?” Als ik dat bevestig, zegt ze: ‘Oh, dat had ik wel gehad.’
De geserveerde pannenkoeken zijn lekker knapperig en als ik haar daarmee complimenteer, is ze opgelucht, want eigenlijk waren ze mislukt!?

De Pannekoekenbakker                                                 8 september 2013

Om te vieren dat we het laatste (8e) pontje over de Waal hebben gedaan, trakteren we onszelf op pannenkoeken bij De Pannekoekenbakker. De muziek schalt ons tegemoet als we het lege, grote restaurant binnenkomen. Josephine vraagt of de radio uit mag. De radio wordt uitgeschakeld en een muziekband met hetzelfde geluidsniveau wordt gestart. We kijken elkaar aan. Ja, ze hebben gedaan wat we gevraagd hebben. We nemen allebei een pannenkoek met appel en kaneelsuiker. Als ons later gevraagd wordt of alles naar wens is, vragen we of de muziek zachter mag. Ook deze opdracht wordt nauwgezet uitgevoerd. Er wordt zelfs gevraagd of het zo goed is. We krijgen twee spaarzegels mee waarmee we voor het originele Pannenboekenbakker-broodrooster kunnen sparen. Er zijn 16 Pannenkoekenbakkers in Midden-Nederland. Dat moet lukken.

Wat hebben we trouwens met die spaarzegels gedaan?

Terug naar vandaag, 26 februari 2023

Pannenkoeken eten in een barn!

Kom midden op het Eiland van Schalkwijk in een uniek en sfeervol pand genieten van een vers gebakken pannenkoek of iets anders.

 

Wij verbazen ons erover dat ze in een pannenkoekenrestaurant geen gare pannenkoek kunnen serveren. We besluiten het blijmoedige jonge personeel er niet mee lastig te vallen. Josephine laat de pannenkoek met spek (die gekookt is in plaats van gebakken) en appel zelfs staan.

Inmiddels 310 pontjes gedaan.

26 februari 2023