“Zullen we 31 januari samen fietsen bij jou in de buurt?”
Op de zondag ervoor “Ben jij hier al geweest? Heb je zin om hier zaterdag naartoe te gaan?”
We negeren de opmerking RESERVEREN VERPLICHT op de website
en melden ons bij het loket. Josephine rekent af en ik geef m’n museumkaart.
“Hoe laat mogen we naar binnen?”
“U kunt zo doorlopen.” Wij knipogen naar elkaar.
Het bracht me terug naar 1988. Ik heb mijn HEAO-diploma
Bedrijfsinformatica op zak en ik ga solliciteren. Ik had dat diploma gehaald op
de avondschool op mijn 38e. Bij sollicitaties moest ik opboksen
tegen twintigers. Zo moest ik met een groep jongens een test doen bij de Shell.
Een van de tests waren rekenvragen, zoals wat is 10% van 0,1. Ik weet dat ik
gewoon de komma moet opschuiven, maar hoeveel plaatsen? Je moest de test binnen
5 minuten af hebben. Ik besluit om maar wat antwoorden aan te kruisen. Als we
alle testresultaten terug krijgen staat er onder op het blaadje met de
rekenvragen ‘Mevrouw Van Veen houdt wel van een gokje.’
De tentoonstelling in het Singer museum in Laren geeft een mooi beeld van het leven van Jan Toorop: van zijn Indische tijd tot aan zijn ‘sla-oliestijl.
Als ik klaar ben, ga ik Josephine zoeken, maar ik ben nog helemaal in de
‘Gerard-modus’. Die ging gewoon ergens zitten in het volste vertrouwen dat ik
hem wel zou vinden. Dat ging altijd goed op een keer na. In het Kunstmuseum in
Den Haag bij een Escher-tentoonstelling liep ik maar heen en weer tot een
suppoost vroeg “Wie zoekt u?” “Mijn man.”
Enige tijd later komt ze naar me toe en zegt “Ik heb hem gevonden. Hij zit bij
de mode-tentoonstelling. Voortaan goed afspreken, waar hij gaat zitten, hoor.”
Ik loop naar Gerard toe en hij zegt: “Mooi, he.”
Ik realiseer me dat ik niet met Gerard ben en open Whatsapp en lees “Ben bij de
garderobe.”
Restaurant Rustwat in Blaricum serveert een heerlijke hertenbiefstuk met gewokte spruitjes.
Als me het menu van de desserts wordt overhandigd, is Josephine even naar het toilet. Vol vertrouwen bestel ik voor haar een Dame blanche. Als het dessert wordt gebracht, wacht ik op de chocoladevlekken die op Josephine haar handen, kin of kleren gaan verschijnen.
Slechts twee kleine drupjes op het servet.
Ik sta ingepland voor een hartcatherisatie binnen vier weken.
Tot die tijd houden we ons bij kunst.
